Άνθος.

Μύρισε το άνθος της ζωής στην πνοή σου την μεγάλη,
μία βόλτα η ψυχή στης καρδιάς το μονοπάτι.
Γέλασες αδύναμα και φώναξες ''Σε θέλω'',
με κοίταξες στα μάτια και γέλασα και εγώ.
Σε άγγιξα απαλά με ένα χάδι τρυφερό,
σε κοίταξα στα μάτια και ξύπνησες το όνειρο.

Ψυχής σημάδια.

Ψυχή στην οχλαγωγία δεν είσαι μαθημένη,
βγαίνεις από τον βούρκο της βουής πιο ερωτευμένη.

Ζητάς πνοή, φιλί, χάδι, μέσα στο σκοτάδι,
μα σαν έρθει το πρωί μακριά τρέχεις σαν ανέμελο σημάδι.
 
Σε αγαπώ φωνάζω, σε ζητώ, σε θέλω,
αυτή η ανάσα σου η καυτή μοιάζει σαν τρομαγμένο τρένο.

Μαθημένη δεν είσαι, φωνάζεις σε τέτοιου είδους παιχνίδια,
με αγαπάς πιο δυνατά, μα και πάλι επιστρέφεις στα ίδια.

Ζητάς το όνειρο που χθές έμοιαζε αληθινό, πραγματικό,
και όταν το χάραμα πλησιάζει, κοιτάς το άδειο φόντο,
νεκρό, εκεί στέκεται, πληγωμένο.

Ζητάς ανάσα ελεύθερη για να δεις το αύριο,
το αύριο που μοιάζει με το χθές αλλά δεν έχει
καμία ομοιότητα με το σήμερα.

Νέος χρόνος.

Και ένα νέο έτος ξεκινά για μία ακόμη φορά. 2013 το λένε αυτή την φορά και όπως κάθε πέρσι, υπόσχεται και αυτό με την σειρά του να αλλάξει εμάς τους ανθρώπους.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό έξυπνους μέσα από μία σειρά διαφόρων συζητήσεων.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό ευαίσθητους μέσα από λίγες στιγμές πόνου.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό σοφούς μέσα από διάφορα λάθη αλλά προπάντων
πιό όμορφους μέσα από πιό πολλά χαμόγελα.
Πόσο όμορφα θα ήταν αν όλα τα παραπάνω ήταν τόσο απλά και ανθρώπινα.
Αν δεν έκρυβαν μέσα τους την ζήλεια, τον φθόνο, το μίσος, την έχθρα και όλα
αυτά τα διάφορα αρνητικά συναισθήματα τα οποία πλυμμηρίζουν τις καρδιές μας.
Κρίση θα μου πεις. ΔΕΚΤΟ! Αλλά και πριν χιλιάδες χρόνια τα ίδια λάθη κάναμε
σαν άνθρωποι. Μπορεί όχι εμείς αλλά άνθρωποι λογίζονταν και αυτοί οι οποίοι
έπρατταν με προσωπικά συμφαίροντα. Άνθρωποι ήταν αυτοί οι οποίοι εφήυραν
την λέξη '' ΠΟΛΕΜΟΣ '' και νεότερες γενιές ήταν αυτές που υποστήριξαν στο
έπακρον αυτή την αντιφατική λέξη.
Ένας πόλεμος επικρατεί σε καθημερινή βάση μέσα μας. Ο χειρότερος φόβος του
ανθρώπου και συνάμα ο καλύτερος του φίλος στις αδύναμες στιγμές του.
Προσπαθούμε να κρατήσουμε τις ηθικές αξίες όσο πιό ψηλά μπορούμε
μα ο πόλεμος τις αφανίζει στο λεπτό.
Aποδυναμώνει τους χαρακτήρες, λυγίζει τα όμορφα συναισθήματα και
ανθίζει το μίσος. Το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου είναι ο πόλεμος.
Ξεκινά ανέκαθεν σαν μία απλή μάχη με τον εαυτό μας. Μία μάχη η οποία
μπορεί και κρατά σε απόσταση οποιαδήποτε φιλευθερική άποψη από την
αντίθετη γνώμη του καθωσπρεπισμού. Αυτή η μάχη αρχίζει και καλλιεργεί
τον σπόρο του φόβου, της ενοχής. Αρχίζουμε να γεμίζουμε με φανταστικές
ενοχές για τα δικά μας θέλω. Για αυτά τα οποία αγαπάμε και είναι διαφορετικά
από τα στερεότυπα. Φοβόμαστε να αντικρύσουμε στον καθρέφτη τον εαυτό μας.
Ψάχνουμε δικαιολογίες για τα συναισθήματα και τις απλές χαρούμενες στιγμές.
Προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον λήθαργο μα η μάχη έχει ήδη αρχίσει.
Φοβόμαστε και προσπαθούμε να κρύψουμε την αλήθεια της ψυχής μας.
Η ανασφάλεια μας χτυπά την πόρτα και την καλωσορίζουμε με ένα τρομαγμένο
χαμόγελο.
Η αυλαία της αρχής μόλις έχει ήδη πέσει!
Έπειτα από την πρώτη επαφή με τις ήρεμες πλευρές του φόβου αρχίζει το όμορφο παιχνίδι της ζωής να αποκτά έναν ρόλο επιβίωσης.
Εκεί που κάθε μέρα ήταν ηλιόλουστη αρχίζουν τα πρώτα σύννεφα να
τοποθετούντε στις άκρες των ονείρων σου. Ο κόσμος που ονειρεύτηκες
δεν μοιάζει τόσο με αυτόν που ζείς ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής απέχει
από τον παράδεισο των σκέψεων σου όσο απέχει η αίγλη της νιρβάνας από
την σαπίλα της πραγματικότητας.
Ηρέμησε και προσπάθησε να σκεφτείς θετικά. Ξέρω, τίποτα δεν μπορεί
να σε κρατήσει στο (πιό) όμορφο χθές, κανείς και τίποτα δεν μπορεί
να σε σύρει στο μακρινό εύμορφο παρελθόν σου. Τα ανέμελα χρόνια
τα οποία κάποτε αποτελούσαν μία κουρασμένη πραγματικότητα
πλέον είναι μία απιθυμία την οποία δεν μπορείς να την γευτείς.
Τώρα έχεις γίνει ένα με τους άλλους ή για να το θέσω διαφορετικά,
οι άλλοι έγιναν ίδιοι με εσένα.Ένας κόσμος που όλοι δείχνουμε
διαφορετικοί αλλά στην πραγματικότητα είμαστε τόσο ίδιοι.
Ναι, ίδιοι! Άνθρωποι πάνω από όλα. Άνθρωποι αδύναμοι,
με φοβίες, μα πάθη, λάθη, σφάλματα. Όλοι μας είμαστε άνθρωποι.
Και εσύ άνθρωπε την ημέρα της πρωτοχρονιάς θα υψώσεις το κρυστάλλινο
ποτήρι σου και θα ευχηθείς σε όλους αυτούς που βρίσκονται γύρω από
το όμορφο τραπέζι του σπιτικού σου μα πάνω από όλα θα ευχηθείς
για σένα. Θα αποζητήσεις νέα θέλω και άλλες επιθυμίες, διαφορετικές.
Όμως δεν θα σκεφτείς τα λάθη ολόκληρου του χρόνου, μονάχα θα
λαχταράς τις χαρές του νέου.
Και την επόμενη μέρα άλλος ένας χρόνος επιβίωσης ξεκινά!
Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το μίσος, ας παραγκωνίσουμε την
έχθρα και ας αποζητήσουμε για λίγο το κρυφό συναίσθημα της χαράς.
Ξέρω, κρίση αλλά εμείς μπορούμε να νιώσουμε καλύτερα από τον
καθένα τον εαυτό μας, μόνο εμείς!
Για αυτό την επόμενη μέρα, χαμογέλα και ότι μας αξίζει,
σίγουρα θα έρθει να μας βρεί..!

Σιωπηλό ταξίδι.

Η μοναξιά της νύχτας με τρομάζει φίλε, μοναχικέ.
Έρημε ταξιδιώτη της ζωής, η σιωπή σου με πνίγει, με πονά.

Το βλέμμα σου το ταξιδιάρικο ζητά να ξεφύγει,
μακριά να τρέξει, να γελάσει δυνατά.

Πως ζητά ελευθερία η ψυχή από το μυαλό;
Θέλει να δει το άγνωστο; Να γευτεί το μυστήριο του κόσμου,
ή μήπως να μυρίσει την βρωμιά του κλειστού κοιμητηρίου
μιας βουβής καρδιάς;

Ξέρω, ξέρω, είναι η αλήθεια αυτή
που ειπώνεται στα χείλη τα ξερά.

Όμως πως να στο πω, πως να στο εξηγήσω;
Για μένα είναι η αλήθεια χτισμένη,
μέσα σε ψεύτικα κάστρα.

Ο ντουνιάς γεμάτος από ανθρώπινες ψυχές.
Πολλές, άσπρες, μαύρες και κίτρινες αν θες.

Ζήτησες χάρες, απαίτησες αλήθειες και μίσησες το ψέμα,
μα σαν την γλύκα του δοκίμασες έκλεισες το βλέμμα.

Ξέχασες, λησμόνησες όσα εσύ είχες ζητήσει, όσα είχες εκτιμήσει.
Έχασες αξίες, πως το λένε, ναι, ιδανικά,
είπες ένα βράδυ, μεθυσμένος σε μια γωνιά,
πως σε παρέσυραν πάθη δυνατά.

Ναι, πιστεύω στα πάθη, μα περισσότερο στα λάθη.
Εκείνα δες αν θες να γνωρίσεις τον εαυτό σου,
εκείνα αγάπησε αν θες να γίνεις πιο όμορφος,
και μισησέ τα αν θες να απλά να κυριαρχήσεις.

Χάθηκαν οι ψυχές οι ελεύθερες, οι αντάρτισσες,
πλέον επικρατούν οι σχέσεις οι φιλάργυρες.

Μικροί, μεγάλοι βουτηγμένοι στην ξεγύμνια της σιωπής,
κλείσμενοι σε ανθρώπινα παιχνίδια της στιγμής.

Εφήμερα όλα, περασμένα,
μα όχι ξεχασμένα.
Μετρημένα τα λεπτά της ζωής,
νεκρά σε μια γωνία,
να σου δείχνουν την αξία του να ζεις.

Το κάλπικο όνειρο.

Στον ήλιο κείτεται νεκρό
το όνειρο του χθες.
Καμένο απο την δύναμη του φιλιού,
σε κοιτά παράνομα και ας μην φταίς.
 
Το αύριο παράνομα κοιτά,
σαν αγρίμη, παλιό της ψυχής,
σαν φύλακας κέρβερος,
μιας νύχτας ουτοπικής.
 
Ζητά η καρδιά αίμα παρθένο,
 σε μια νύχτα απρόσωπη, βουβή,
σαν τρένο παλιό, παρατημένο,
 στοιχειώνει την ίδια της την μορφή.
 
 Προσπαθούν να ξεφύγουν τα "θέλω",
μέσα από το κλουβί,
παλεύουν με θεούς κ δαίμονες,
μα τα νικά η ίδια τους η ψυχή.
 
Αρχίζει ανέλπιστα να χτίζει,
 μια ιστορία μικρή,
να δίνει ένα ψεύτικο νόημα,
 στην άδεια του ζωη.

Ζητά, κερνά,
μα ίδιος ο ρυθμός, ίδια η στιγμή,
ξεχνά και ζητά λάθη παλιά,
λησμονεί την αξία την πραγματική. 

Σηκώνεται και προχωρά,
καλπάζει δυνατά,
θέλει να δει τον εαυτό του,
 να νικάει πάντα.
 
Παραταει τις σκέψεις,
 σε μια άκρη του μυαλού,
ζητάει μια αλήθεια κάλπικη
και ας βρίσκεται μακριά από τα ίχνη του καλού.

Σκέψεις.

Στα σύννεφα τα χαμόγελα χαμένα.
Θολό το βλέμμα σαν σε κοιτά.

Χαμένη η ψυχή, φοβισμένη,
σε μια γωνία σε ζητά.

Στενάχωρες οι σκέψεις,

εγκλωβισμένες, σε νεκρική σιωπή.

Είσαι μακριά, σε μια διάσταση ουτοπική.
Αποζητάω ένα δικό σου φιλί, ένα χάδι.

Να νιώσω για λίγο ζωντανός,
να επιστρέψω στης ζωής την φυλακή.

Πάνω στο βουνό της λογικής το ''είναι'' μου ακροβατεί,
θεούς και δαίμονες πολεμά, και την αγάπη πείθει.

Περπατώ μέσα στην σκέψη σου, μαγεύεις την δική μου,
αφήνω το αύριο να σε πλανέψει καλή μου.

Η βίβλος της αγάπης.

Μια μέρα μεγάλη, ο ντουνιάς τεράστιος.

Δες πιο μακριά, ο κόσμος μια μπερδεμένη γειτονιά.

Ζωή μεγάλη, ο δρόμος άγνωστος,

μείνε εδώ και ζήτα πιο πολλά.

Ανθρώπινη πάλη,ένας άνθρωπος καλός,
Κοίτα πιο κει, το αύριο από το χθές σταμάτησε να ζητά.

Ψυχική ζάλη, η καρδιά πολεμά,

νιώσε την αλήθεια και άσε το ψέμα να λαχταρά.

Μέρα καλή, χαμόγελα γεμάτη,

στης αυγής το μονοπάτι,
το όνειρο εκδίκηση αποζητά.

Νύχτα ανακατεμένη,

σε παράδεισους αμαρτωλούς εγκλωβισμένη,
λάθη να κερνά.

Εγώ και εσύ, σε φαντασία μαγική,

να ψάχνουμε για την δική μας Ιθάκη,
καθημερινά.

Η αγάπη σαν βιβλίο παλιό, γεμάτο εικόνες και πάθη,

καθώς το διαβάζεις τα όνειρα κρατά ζωντανά...!

Φουρτούνα έρωτα.

Θυμίζει φουρτούνα ο έρωτας,
μυρίζει αλμυρά το αρωμά του. 

Γεύση παράξενη στα χείλη,
τροπή περίεργη στο αγγιγμά του.

Ταξίδι απέραντο η υφή του,
γαλάζιο μυστήριο η ψυχή του.

Άγριο σάλπισμα η φωνή του,
άσημο θεριό η δυναμή του.

Μικρού παιδιού τα oνειρά του,
σαν σε κοιτά τα θέλει ολα δικά του.

Τρελου ανθρώπου η θέληση του,
μάγου δυνατού η επιβολή του.

Σαν ξεπροβάλλει απο την φωλιά του,
χάνει το φως από την μιλιά του.

Σαν σε νιώσει η ματιά του,
σε ζηλεύει η καρδιά του..!

Ψυχή.

Κλείσε τα χείλη,
σώπασε η φλόγα από το καντήλι.

Κοίτα το φως που σιγοσβήνει,
θέλω να γίνουμε δυό ενωμένοι φίλοι.

Κλείσε τα ματιά, ταξίδεψε πέρα,
κοιτά το χθες, είναι παραπέρα.

Κλείσε τα αυτιά σου, είμαι κοντά σου,
είμαι εδώ, με πόθο σε κοιτώ κάθε λεπτό
και αγαπάω την ομορφιά σου.

Άνοιξε την ψυχή, δώσε λίγο χώρο
και για μένα μέσα εκεί.

Άνοιξε την καρδιά, ζητά τρυφερά,
νιώσε απλά.

Άνοιξε το μυαλό, ξεπέρασε κάθε φόβο,
προχώρα μακριά, άνοιξε τα δικά σου τα φτερά,
μην κοιτάς χαμηλά.
Άσε την καρδιά, μονάχα να σου μιλά...!

Απλό.

Στον ουρανό, εκεί ψηλά χάνεσαι. Ψάχνεις να βρεις κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό. Προσπαθείς να ανακαλύψεις νέες διαδρομές, νέους ορίζοντες.
Κοιτάς κρυφά πίσω απο τα σύννεφα της καθημερινότητας το μέλλον που ονειρεύεσαι. Τα θέλω σου ζαλισμένα από τις βουβές λέξεις οι οποίες ξεπροβάλλουν απο τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας.
Ζητάς δύναμη απο τις επιθυμίες σου, ζητάς βοήθεια από την αγάπη, ζητάς έρωτα. Πουλάς τις φιλοδοξίες σου για λίγη σιγουριά, για μια ασφαλή αγκαλιά. Κοιτάς τον κόσμο με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, πλούσιο σε ερωτήματα. Γελάς με εμένα μα και με εσένα που λογίζουμε τα τιτιβίσματα του όχλου ως μεγάλα λόγια σοφιστων.
Ξέχνα το πριν, ζήσε το αύριο, απόλαυσε το μέλλον...!

Φτέρες.

Πως μυρίζει το άρωμα της ζωής,
πως παλεύει με την δυσωδία του θανάτου.
Πως ταξιδεύει το κορμί, στα άδυτα του μυαλού,
πως γυρίζει ξανά στην αρχή του καλοκαιριού.
Γαλάζια όνειρα μπλεγμένα με λευκές κηλίδες,
χαραγμένες με βία της ζωής σου οι σελίδες.
Κοίτα το ελάχιστο πως σε κοιτά κατάματα,
προσπάθησε να ξεφύγεις, μην ζητάς πράγματα, άπληστα.
Τρέξε μακριά από ξεχασμένες μέρες,
ζήτα δύναμη από ανθρώπινες φτέρες.!

Εν μια νυκτί χαράζει.

Τα φώτα κλειστά από ανάσες και χρώματα.
Σιωπηλές οι ανάσες, φώτα αδύναμα.
Στην επιφάνεια της ψυχής γοργά τα βήματα,
εισχωρούν σε άγνωστα κύματα.
Δίχως ηθικές αξίες, αντιθέτως,
με διεφθαρμένα και αποδυναμωμένα τα θέλω τους.
Ολοένα περισσότερο τρέχω
στο μυστήριο του φωτός,
στο ύποπτο βλέμμα της νυκτός.
Ζητάω μια ελεύθερη πνοή,
κυλάω στο δικό σου το κορμί.
Μυρίζει τόσο όμορφα του μαλλιού σου ο αέρας,
μυρίζει τόσο έντονα της ψυχής σου ο αιθέρας.
Χαράζει η ανατολή στην δική σου αγκαλιά,
χαράζει ο θάνατος από τα δικά σου τα φιλιά.!

Πραγματικότητα.

Ταξιδεύω στης ζωής τα μονοπάτια,
ανεβαίνω με ορμή τα σκαλοπάτια.
Κυλώ ανάμεσα σε διάφορα τερτίπια,
προσπαθώ να σε βρώ και ζητώ βοήθεια.
Θέλω να κάνω δίπλα σου, αμέτρητα ταξίδια,
να ζήσω, να νιώσω, να γίνω μια κρυφή συνήθεια.
Περπατούν δίπλα σου τα όνειρα μου,
προσπαθούν να κρυφτούν στην δική σου την ζωή, προσπαθούν να κλέψουν ένα σου καυτό φιλί.
Ας είναι αυτή η ζωή η αληθινή
και όχι άλλη μια τυχαία, πραγματικότητα φειδωλή.

Όμορφη μέρα.

Όμορφη μέρα, γεμάτη ένταση και αρώματα,
γεμάτη έρωτα και πάθος.
Όμορφη μέρα, πλούσια σε χρώματα,
δίχως κανένα λάθος.
Όμορφη μέρα δίπλα στο δικό σου το πλευρό,
να μυρίζω μονάχα τον δικό σου τον ανθό.
Όμορφη μέρα, όσο και εσύ,
γεμάτη με αγάπη η ζωή.
Όμορφη μέρα αν δίπλα μου είσαι,
μείνε πλάϊ μου αν είσαι αληθινή.!

Συναίσθημα.

Συναίσθημα δυνατό, απλό, αληθινό.
Μια φλόγα δυνατή, γενά έρωτες και πάθη.
Συναίσθημα όμορφο, γλυκό, ερωτικό,
δίπλα του αμέτρητα τα λάθη.
Συναίσθημα ανθρώπινο, σπάνιο, ζηλευτό,
κρυμμένο μέσα στης πλάσης τα δάση.
Συναίσθημα μέσα από την καρδιά και το μυαλό.
Ένα συναίσθημα σπάνιο, ίσως και να είναι το '' Σ' αγαπώ ''.

Το φιλί.

Ακούω την καλημέρα από τα δικά σου χείλη. Ακούω την ανάσα σου να ανοίγει πανιά στα άδυτα νερά της σκέψης μου. Νιώθω έντονα, ολοένα και πιο έντονα τις στιγμές που βρίσκομαι στο πλάϊ σου. Κοιτώ το μυστήριο που κρύβει το βλέμμα σου και σε ερωτεύομαι παράφορα. Κυλώ ανεξέλεγκτα μέσα στην ζωή σου, μέσα στην ταραγμένη καθημερινότητα σου, μόνο και μόνο για να σε αγγίζω, μονάχα για να ακουμπάω τα διψασμένα χείλη σου. Εκείνα τα κατακόκκινα χείλη που μαγεύουν όποιον ταξιδιώτη τα πολιορκεί με τις κλεφτές ματιές του. Ακουμπώ το κορμί σου και γίνομαι ένα με την σκέψη σου. Βαδίζω στα χνάρια σου, βαδίζω στα δικά σου θέλω και γίνομαι μέρος του πεπρωμένου σου. Κάθε στιγμή που περνά σε θέλω περισσότερο. Το σώμα μου σε ζητά όμως η καρδιά είναι αυτή που σε ποθεί. Ποθεί την ομορφιά σου, την σκέψη σου, το είναι σου.
Πόσο όμορφα θα ήταν να περπατούσες μαζί μου σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε σου ανάσα, σε κάθε σου προσμονή.
Να ζητούσες τόσα πολλά και να στα εξηγούσα όλα,
τόσο απλά με ένα μονάχα φιλί.

Νόημα ζωής .

Η ζωή δεν έχει νόημα δίχως την δική σου αγκαλιά,
δεν έχει νόημα δίχως την γεύση από τα δικά σου τα φιλιά.
Δεν έχει αξία ο αέρας δίχως την δική σου την πνοή,
δεν έχει αξία η μέρα αν μακριά μου είσαι εσύ.
Δεν με νοιάζει το χθές, ούτε και το πρίν, μόνο η στιγμή.
Μου φτάνει να σε κρατώ και να νιώθω το δικό σου το φιλί.
Στο πλάϊ σου κοιτώ ένα αύριο όμορφο, πιο ήρεμο,
διαφορετικό. Κοιτώ μέσα από των ματιών σου τον ανθό.
Αυτόν τον ανθό για τον οποίο αξίζει να ζείς, να νιώθεις, να αγαπάς.
Να δείς την ζωή κατάματα και να της χαμογελάς.!

Ειλικρινή θέληση .

Ξεκίνησε η καρδιά να χτυπά πιο δυνατά. Δεν ήξερα αν θα συνέχιζε να περπατά στο πλάι μου ξανά όπως άλλοτε, ούτε αν θα μπορούσε ποτέ να τρέξει στις αλάνες που γυρνούσαμε τα πρωινά εκείνα στο πατρικό μου. Αχ εκείνα τα ανέμελα χρόνια τα οποία έχουν χαράξει το παρελθόν μας. Κοιτούσα τότε τον βυθό στα μάτια της και προσπαθούσα να χυθώ μέσα της.Ήθελα τόσο πολύ να κρατήσω στην αγκαλιά το κορμί της. Τόσο έντονα είχε αρχίσει να χτυπά η καρδιά που σκεφτόμουν πως για να αποζητήσω την αιώνια ευτυχία θα πρέπει να την αλλάξω με μια πέτρινη καρδιά. Θα έπρεπε να την αλλάξωγια να καταφέρει να αντέξει τα χτυπήματα της ζωής. Η καρδιά μου πλέον είχε κουραστεί από τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα τα οποία είχε ο δρόμος μου αλλά και ο δικός της. Κάθε της ανάγκη για επιβίωση δική μου προσμονή για ένα ακόμη πιο ξεκούραστο αύριο. Πόσο όμορφη είναι,  πόσο όμορφη; Ρωτάω τον εαυτό μου και γνωρίζω την απάντηση καλύτερα από τον καθένα. Την αγαπάω όσο ποτέ άλλοτε. Την θέλω τόσο πολύ που αναρωτιέμαι αν είναι αγάπη αυτό που νιώθω ή εθισμός. Μήπως είναι ένα ναρκωτικό που πηγάζει μέσα από το απαλό άγγιγμα της πάνω στο γεμάτο ρίγος δέρμα μου. Μήπως είναι εκείνο το βλέμμα, το αθώο που ξεχειλίζει από ευτυχισμένα ''θέλω'' και ανιδιοτελή καρδιοχτύπια. Ή μήπως είναι το μυαλό μου εκείνο που χάραξε βαθειά μέσα του την ιερή της εικόνα να προσμένει ένα ευτυχίσμενο απλοϊκό αύριο. Ένα όμορφο αύριο, ένα αύριο βγαλμένο μέσα από την σύγκρουση των ματιών μας. Συνέχισε η καρδιά ακόμη να χτυπά δυνατά. Ένιωθα πως ήθελε να ξεφύγει από μέσα μου, πως ήθελε να πετάξει πιο γρήγορα από εμένα για να βρεθεί στο πλάϊ της. Να αποζητήσει το γλυκό της πρόσωπο. Την αλήθεια που κρύβουν τα λυπημένα της μάτια. Όλη την ομορφιά του κόσμου κρυμμένη πίσω από ένα εύηχο ''θέλω'' της. Βρέθηκα έξω από το κτίριο το ξεθωριασμένο, το παλιό. Δεν με ενδιαφέρουν τα χρώματα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Δεν νιώθω τον αέρα, δεν βλέπω κανέναν άνθρωπο στον δρόμο να περπατά. Με οδηγεί η ελπίδα μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους. Έχει σύμμαχο την ειλικρινή θέληση, την πραγματική υποστήριξη. Δίχως αυτές δεν θα μπορούσα να βρω τον δρόμο. Συνέχισα να περπατώ. Η καρδιά χτυπούσε στον δικό της ρυθμό πλέον. Ήξερα πως ότι και να έλεγα στον εαυτό μου πάλι τα ίδια θα έκανα. Αναπνοές πολλές για να αντέξω τα σκαλιά που βρέθηκαν μπροστά μου με σκοπό να αυξήσουν την επιβλιτικότητα του γολγοθά που είχα αρχίσει να ζω τα τελευταία χρόνια. Έφθασα επιτέλους στον όροφο που αποζητούσαν τα βήματα μου. Η καρδιά μου ανεξέλεγκτη. Δεν μπορούσα να την κυριεύσω πλέον. Το βήμα συνεχώς αυξανόταν με μια γοργή τάση. Δεν ήξερα γιατί αλλά κάτι μου έλεγε πως αυτή την φορά θα κερδίζαμε την μάχη. Άρχισαν τα πόδια μου να τρέχουν. Ολοένα και πιο δυνατά. Κάποια χρωματιστά λουλούδια ξέφυγαν από την ανθοδέσμη που κρατούσα στα χέρια μου και έπεσαν στο ξερό και άψυχο πάτωμα. Δεν γύρισα το κεφάλι μου, δεν είχα χρόνο.Έπρεπε να δω, να νιώσω, να ζήσω. Η ομορφιά τους και η ενέργεια που τους είχα μεταδώσει έκανε τον διάδρομο ακόμα πιο φωτεινό. Πλέον βρέθηκα έξω από την πόρτα του σκοτεινού δωματίου. Πάντοτε ήταν σκοτεινό, άψυχο, άηχο. Δίχως γέλια, δίχως έρωτα .Πλέον είχε ανοίξει το φως της ζωής και η αγάπη  μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα της επιβίωσης από εκεί που είχε αποφασίσει να διακόψει το άτυχο παιχνίδι της. Ακούμπησα το κρύο πόμολο και με δύναμη έσπρωξα την πόρτα για να ανακαλύψω την πηγή από το άπλετο φως που είχε διασκορπήσει την χαρά μέσα στην ασήμαντη ζωή μου. Η γυναίκα της ζωής μου στεκόταν όρθια ξανά μετά από οχτώ ολόκληρα χρόνια τα οποία είχε βιώσει μέσα από ένα βαθύ κώμα.
Η ζωή δεν κρύβει πάντα χαρές αλλά όσο δεν ελπίζεις εσύ δεν πρόκειται να στις προσφέρει απλόχερα. Αποζήτησε, μόχθησε, πίστεψε. Σε εσένα πίστεψε και σε ανθρώπους που έχουν τόση αγάπη να σου προσφέρουν όσο είναι το ταξίδι της ζωής.

Ελεύθερη ψυχή.

Στα μονοπάτια της ψυχής ταξίδεψε το μυαλό του.
Φίλο δεν είχε στο πλευρό μα μήτε και αδερφό του. 

Έζησε ελευθερός μα με δεσμευμένες σκέψεις.
Δίχως φιλιά ερωτικά μέσα σε βυθισμένες λέξεις.
 
Γνώρισε τον έρωτα και την αγάπη σε μια νυκτί,
στης ζωής το ξεχασμένο σταυροδρόμι.
 
Πήρε πνοή, κράτησε την στιγμή,
κυνήγησε της αιωνιότητας την κορυφή.
 
Δίπλα σε παράθυρα ανοιχτά,
σε μισογκρεμισμένα κτίρια,
έμαθε η καρδιά μονάχα να αγαπά.!

Γνωμικά-στιχάκια.

Με το παρελθόν συνάνθρωπε όποιος τα βαλέ δεν βγήκε νικητής,
γιαυτό κοίτα το μέλλον κ γίνε πιο ρεαλιστής.!

Τα ''ήθελα'' είναι πιο αδύναμα από τα ''θέλω'' γιαυτό διαλέγω το ''μπορώ''.

Ζω για μια μονάχα στιγμή
για τότε που θα καταλάβεις
ποιός πραγματικά αξίζει σε αυτή την ζωή.

Θα κάνω ότι θέλω γιατί πολύ απλά μπορώ,
οι λέξεις και οι σκέψεις τρίτων με αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Αν δεν ζήσεις, δεν πρόκειται να εκτιμήσεις.

Αν δεν με ξέρεις, μπορείς να με μάθεις,
μα μόνο ένα μην κάνεις
μην προσπαθήσεις να με αλλάξει.

Χτίσε το ''εγώ σου'',
κατέστρεψε τον εγωισμό σου.

Όλες οι αγάπες που παιρνούν από την ζωή μας έχουν την μοναδικότητα τους, όλοι μας κερδίζουμε κάτι από αυτές, ποτέ δεν μετανιώνουμε για τα αισθήματα που νιώθουμε ή νιώσαμε, μετανιώνουμε μονάχα για τις σκέψεις μας που δεν έγιναν λόγια ώστε να χαράξουν τον δρόμο με τις πράξεις μας.!

Ο πιο στενός φίλος του ανθρώπου είναι το μυαλό του.

Η ''μοναξιά'' κάποιες στιγμές μπορεί να σε λυγίσει, άλλες πάλι όχι, 
σίγουρα όμως σε βοηθά να καταλάβεις ποιός πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα σου.

Γεννήθηκα μονάχα για να αγαπώ,
το μίσος είναι για ον απάνθρωπο.

Μπορεί αν μην γνώρισα την απόλυτη ευτυχία μέχρι στιγμής
μα σε αυτή θα προσμένω ως την τελευταία μου πνοή.

Το παιχνίδι της ζωής άλλος το ξεκινά κ άλλος το τελειώνει,
παίζει πιο πολύ αυτός που ξέρει στα δύσκολα να επιβιώνει.

Αυτοί που σε αγαπούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι αυτοί που δεν σε αφήνουν να πέσεις, αλλά κ να πέσεις βρίσκονται δίπλα σου έτοιμοι να σου δώσουν το χέρι τους, αυτοί σε ΑΓΑΠΟΥΝ, οι άλλοι απλώς υπάρχουν στην ζωή σου.!