Απλό.

Στον ουρανό, εκεί ψηλά χάνεσαι. Ψάχνεις να βρεις κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό. Προσπαθείς να ανακαλύψεις νέες διαδρομές, νέους ορίζοντες.
Κοιτάς κρυφά πίσω απο τα σύννεφα της καθημερινότητας το μέλλον που ονειρεύεσαι. Τα θέλω σου ζαλισμένα από τις βουβές λέξεις οι οποίες ξεπροβάλλουν απο τον καθωσπρεπισμό της κοινωνίας.
Ζητάς δύναμη απο τις επιθυμίες σου, ζητάς βοήθεια από την αγάπη, ζητάς έρωτα. Πουλάς τις φιλοδοξίες σου για λίγη σιγουριά, για μια ασφαλή αγκαλιά. Κοιτάς τον κόσμο με ένα βλέμμα γεμάτο απορία, πλούσιο σε ερωτήματα. Γελάς με εμένα μα και με εσένα που λογίζουμε τα τιτιβίσματα του όχλου ως μεγάλα λόγια σοφιστων.
Ξέχνα το πριν, ζήσε το αύριο, απόλαυσε το μέλλον...!

Φτέρες.

Πως μυρίζει το άρωμα της ζωής,
πως παλεύει με την δυσωδία του θανάτου.
Πως ταξιδεύει το κορμί, στα άδυτα του μυαλού,
πως γυρίζει ξανά στην αρχή του καλοκαιριού.
Γαλάζια όνειρα μπλεγμένα με λευκές κηλίδες,
χαραγμένες με βία της ζωής σου οι σελίδες.
Κοίτα το ελάχιστο πως σε κοιτά κατάματα,
προσπάθησε να ξεφύγεις, μην ζητάς πράγματα, άπληστα.
Τρέξε μακριά από ξεχασμένες μέρες,
ζήτα δύναμη από ανθρώπινες φτέρες.!

Εν μια νυκτί χαράζει.

Τα φώτα κλειστά από ανάσες και χρώματα.
Σιωπηλές οι ανάσες, φώτα αδύναμα.
Στην επιφάνεια της ψυχής γοργά τα βήματα,
εισχωρούν σε άγνωστα κύματα.
Δίχως ηθικές αξίες, αντιθέτως,
με διεφθαρμένα και αποδυναμωμένα τα θέλω τους.
Ολοένα περισσότερο τρέχω
στο μυστήριο του φωτός,
στο ύποπτο βλέμμα της νυκτός.
Ζητάω μια ελεύθερη πνοή,
κυλάω στο δικό σου το κορμί.
Μυρίζει τόσο όμορφα του μαλλιού σου ο αέρας,
μυρίζει τόσο έντονα της ψυχής σου ο αιθέρας.
Χαράζει η ανατολή στην δική σου αγκαλιά,
χαράζει ο θάνατος από τα δικά σου τα φιλιά.!

Πραγματικότητα.

Ταξιδεύω στης ζωής τα μονοπάτια,
ανεβαίνω με ορμή τα σκαλοπάτια.
Κυλώ ανάμεσα σε διάφορα τερτίπια,
προσπαθώ να σε βρώ και ζητώ βοήθεια.
Θέλω να κάνω δίπλα σου, αμέτρητα ταξίδια,
να ζήσω, να νιώσω, να γίνω μια κρυφή συνήθεια.
Περπατούν δίπλα σου τα όνειρα μου,
προσπαθούν να κρυφτούν στην δική σου την ζωή, προσπαθούν να κλέψουν ένα σου καυτό φιλί.
Ας είναι αυτή η ζωή η αληθινή
και όχι άλλη μια τυχαία, πραγματικότητα φειδωλή.

Όμορφη μέρα.

Όμορφη μέρα, γεμάτη ένταση και αρώματα,
γεμάτη έρωτα και πάθος.
Όμορφη μέρα, πλούσια σε χρώματα,
δίχως κανένα λάθος.
Όμορφη μέρα δίπλα στο δικό σου το πλευρό,
να μυρίζω μονάχα τον δικό σου τον ανθό.
Όμορφη μέρα, όσο και εσύ,
γεμάτη με αγάπη η ζωή.
Όμορφη μέρα αν δίπλα μου είσαι,
μείνε πλάϊ μου αν είσαι αληθινή.!

Συναίσθημα.

Συναίσθημα δυνατό, απλό, αληθινό.
Μια φλόγα δυνατή, γενά έρωτες και πάθη.
Συναίσθημα όμορφο, γλυκό, ερωτικό,
δίπλα του αμέτρητα τα λάθη.
Συναίσθημα ανθρώπινο, σπάνιο, ζηλευτό,
κρυμμένο μέσα στης πλάσης τα δάση.
Συναίσθημα μέσα από την καρδιά και το μυαλό.
Ένα συναίσθημα σπάνιο, ίσως και να είναι το '' Σ' αγαπώ ''.

Το φιλί.

Ακούω την καλημέρα από τα δικά σου χείλη. Ακούω την ανάσα σου να ανοίγει πανιά στα άδυτα νερά της σκέψης μου. Νιώθω έντονα, ολοένα και πιο έντονα τις στιγμές που βρίσκομαι στο πλάϊ σου. Κοιτώ το μυστήριο που κρύβει το βλέμμα σου και σε ερωτεύομαι παράφορα. Κυλώ ανεξέλεγκτα μέσα στην ζωή σου, μέσα στην ταραγμένη καθημερινότητα σου, μόνο και μόνο για να σε αγγίζω, μονάχα για να ακουμπάω τα διψασμένα χείλη σου. Εκείνα τα κατακόκκινα χείλη που μαγεύουν όποιον ταξιδιώτη τα πολιορκεί με τις κλεφτές ματιές του. Ακουμπώ το κορμί σου και γίνομαι ένα με την σκέψη σου. Βαδίζω στα χνάρια σου, βαδίζω στα δικά σου θέλω και γίνομαι μέρος του πεπρωμένου σου. Κάθε στιγμή που περνά σε θέλω περισσότερο. Το σώμα μου σε ζητά όμως η καρδιά είναι αυτή που σε ποθεί. Ποθεί την ομορφιά σου, την σκέψη σου, το είναι σου.
Πόσο όμορφα θα ήταν να περπατούσες μαζί μου σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε σου ανάσα, σε κάθε σου προσμονή.
Να ζητούσες τόσα πολλά και να στα εξηγούσα όλα,
τόσο απλά με ένα μονάχα φιλί.

Νόημα ζωής .

Η ζωή δεν έχει νόημα δίχως την δική σου αγκαλιά,
δεν έχει νόημα δίχως την γεύση από τα δικά σου τα φιλιά.
Δεν έχει αξία ο αέρας δίχως την δική σου την πνοή,
δεν έχει αξία η μέρα αν μακριά μου είσαι εσύ.
Δεν με νοιάζει το χθές, ούτε και το πρίν, μόνο η στιγμή.
Μου φτάνει να σε κρατώ και να νιώθω το δικό σου το φιλί.
Στο πλάϊ σου κοιτώ ένα αύριο όμορφο, πιο ήρεμο,
διαφορετικό. Κοιτώ μέσα από των ματιών σου τον ανθό.
Αυτόν τον ανθό για τον οποίο αξίζει να ζείς, να νιώθεις, να αγαπάς.
Να δείς την ζωή κατάματα και να της χαμογελάς.!

Ειλικρινή θέληση .

Ξεκίνησε η καρδιά να χτυπά πιο δυνατά. Δεν ήξερα αν θα συνέχιζε να περπατά στο πλάι μου ξανά όπως άλλοτε, ούτε αν θα μπορούσε ποτέ να τρέξει στις αλάνες που γυρνούσαμε τα πρωινά εκείνα στο πατρικό μου. Αχ εκείνα τα ανέμελα χρόνια τα οποία έχουν χαράξει το παρελθόν μας. Κοιτούσα τότε τον βυθό στα μάτια της και προσπαθούσα να χυθώ μέσα της.Ήθελα τόσο πολύ να κρατήσω στην αγκαλιά το κορμί της. Τόσο έντονα είχε αρχίσει να χτυπά η καρδιά που σκεφτόμουν πως για να αποζητήσω την αιώνια ευτυχία θα πρέπει να την αλλάξω με μια πέτρινη καρδιά. Θα έπρεπε να την αλλάξωγια να καταφέρει να αντέξει τα χτυπήματα της ζωής. Η καρδιά μου πλέον είχε κουραστεί από τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα τα οποία είχε ο δρόμος μου αλλά και ο δικός της. Κάθε της ανάγκη για επιβίωση δική μου προσμονή για ένα ακόμη πιο ξεκούραστο αύριο. Πόσο όμορφη είναι,  πόσο όμορφη; Ρωτάω τον εαυτό μου και γνωρίζω την απάντηση καλύτερα από τον καθένα. Την αγαπάω όσο ποτέ άλλοτε. Την θέλω τόσο πολύ που αναρωτιέμαι αν είναι αγάπη αυτό που νιώθω ή εθισμός. Μήπως είναι ένα ναρκωτικό που πηγάζει μέσα από το απαλό άγγιγμα της πάνω στο γεμάτο ρίγος δέρμα μου. Μήπως είναι εκείνο το βλέμμα, το αθώο που ξεχειλίζει από ευτυχισμένα ''θέλω'' και ανιδιοτελή καρδιοχτύπια. Ή μήπως είναι το μυαλό μου εκείνο που χάραξε βαθειά μέσα του την ιερή της εικόνα να προσμένει ένα ευτυχίσμενο απλοϊκό αύριο. Ένα όμορφο αύριο, ένα αύριο βγαλμένο μέσα από την σύγκρουση των ματιών μας. Συνέχισε η καρδιά ακόμη να χτυπά δυνατά. Ένιωθα πως ήθελε να ξεφύγει από μέσα μου, πως ήθελε να πετάξει πιο γρήγορα από εμένα για να βρεθεί στο πλάϊ της. Να αποζητήσει το γλυκό της πρόσωπο. Την αλήθεια που κρύβουν τα λυπημένα της μάτια. Όλη την ομορφιά του κόσμου κρυμμένη πίσω από ένα εύηχο ''θέλω'' της. Βρέθηκα έξω από το κτίριο το ξεθωριασμένο, το παλιό. Δεν με ενδιαφέρουν τα χρώματα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Δεν νιώθω τον αέρα, δεν βλέπω κανέναν άνθρωπο στον δρόμο να περπατά. Με οδηγεί η ελπίδα μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους. Έχει σύμμαχο την ειλικρινή θέληση, την πραγματική υποστήριξη. Δίχως αυτές δεν θα μπορούσα να βρω τον δρόμο. Συνέχισα να περπατώ. Η καρδιά χτυπούσε στον δικό της ρυθμό πλέον. Ήξερα πως ότι και να έλεγα στον εαυτό μου πάλι τα ίδια θα έκανα. Αναπνοές πολλές για να αντέξω τα σκαλιά που βρέθηκαν μπροστά μου με σκοπό να αυξήσουν την επιβλιτικότητα του γολγοθά που είχα αρχίσει να ζω τα τελευταία χρόνια. Έφθασα επιτέλους στον όροφο που αποζητούσαν τα βήματα μου. Η καρδιά μου ανεξέλεγκτη. Δεν μπορούσα να την κυριεύσω πλέον. Το βήμα συνεχώς αυξανόταν με μια γοργή τάση. Δεν ήξερα γιατί αλλά κάτι μου έλεγε πως αυτή την φορά θα κερδίζαμε την μάχη. Άρχισαν τα πόδια μου να τρέχουν. Ολοένα και πιο δυνατά. Κάποια χρωματιστά λουλούδια ξέφυγαν από την ανθοδέσμη που κρατούσα στα χέρια μου και έπεσαν στο ξερό και άψυχο πάτωμα. Δεν γύρισα το κεφάλι μου, δεν είχα χρόνο.Έπρεπε να δω, να νιώσω, να ζήσω. Η ομορφιά τους και η ενέργεια που τους είχα μεταδώσει έκανε τον διάδρομο ακόμα πιο φωτεινό. Πλέον βρέθηκα έξω από την πόρτα του σκοτεινού δωματίου. Πάντοτε ήταν σκοτεινό, άψυχο, άηχο. Δίχως γέλια, δίχως έρωτα .Πλέον είχε ανοίξει το φως της ζωής και η αγάπη  μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα της επιβίωσης από εκεί που είχε αποφασίσει να διακόψει το άτυχο παιχνίδι της. Ακούμπησα το κρύο πόμολο και με δύναμη έσπρωξα την πόρτα για να ανακαλύψω την πηγή από το άπλετο φως που είχε διασκορπήσει την χαρά μέσα στην ασήμαντη ζωή μου. Η γυναίκα της ζωής μου στεκόταν όρθια ξανά μετά από οχτώ ολόκληρα χρόνια τα οποία είχε βιώσει μέσα από ένα βαθύ κώμα.
Η ζωή δεν κρύβει πάντα χαρές αλλά όσο δεν ελπίζεις εσύ δεν πρόκειται να στις προσφέρει απλόχερα. Αποζήτησε, μόχθησε, πίστεψε. Σε εσένα πίστεψε και σε ανθρώπους που έχουν τόση αγάπη να σου προσφέρουν όσο είναι το ταξίδι της ζωής.

Ελεύθερη ψυχή.

Στα μονοπάτια της ψυχής ταξίδεψε το μυαλό του.
Φίλο δεν είχε στο πλευρό μα μήτε και αδερφό του. 

Έζησε ελευθερός μα με δεσμευμένες σκέψεις.
Δίχως φιλιά ερωτικά μέσα σε βυθισμένες λέξεις.
 
Γνώρισε τον έρωτα και την αγάπη σε μια νυκτί,
στης ζωής το ξεχασμένο σταυροδρόμι.
 
Πήρε πνοή, κράτησε την στιγμή,
κυνήγησε της αιωνιότητας την κορυφή.
 
Δίπλα σε παράθυρα ανοιχτά,
σε μισογκρεμισμένα κτίρια,
έμαθε η καρδιά μονάχα να αγαπά.!

Γνωμικά-στιχάκια.

Με το παρελθόν συνάνθρωπε όποιος τα βαλέ δεν βγήκε νικητής,
γιαυτό κοίτα το μέλλον κ γίνε πιο ρεαλιστής.!

Τα ''ήθελα'' είναι πιο αδύναμα από τα ''θέλω'' γιαυτό διαλέγω το ''μπορώ''.

Ζω για μια μονάχα στιγμή
για τότε που θα καταλάβεις
ποιός πραγματικά αξίζει σε αυτή την ζωή.

Θα κάνω ότι θέλω γιατί πολύ απλά μπορώ,
οι λέξεις και οι σκέψεις τρίτων με αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Αν δεν ζήσεις, δεν πρόκειται να εκτιμήσεις.

Αν δεν με ξέρεις, μπορείς να με μάθεις,
μα μόνο ένα μην κάνεις
μην προσπαθήσεις να με αλλάξει.

Χτίσε το ''εγώ σου'',
κατέστρεψε τον εγωισμό σου.

Όλες οι αγάπες που παιρνούν από την ζωή μας έχουν την μοναδικότητα τους, όλοι μας κερδίζουμε κάτι από αυτές, ποτέ δεν μετανιώνουμε για τα αισθήματα που νιώθουμε ή νιώσαμε, μετανιώνουμε μονάχα για τις σκέψεις μας που δεν έγιναν λόγια ώστε να χαράξουν τον δρόμο με τις πράξεις μας.!

Ο πιο στενός φίλος του ανθρώπου είναι το μυαλό του.

Η ''μοναξιά'' κάποιες στιγμές μπορεί να σε λυγίσει, άλλες πάλι όχι, 
σίγουρα όμως σε βοηθά να καταλάβεις ποιός πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα σου.

Γεννήθηκα μονάχα για να αγαπώ,
το μίσος είναι για ον απάνθρωπο.

Μπορεί αν μην γνώρισα την απόλυτη ευτυχία μέχρι στιγμής
μα σε αυτή θα προσμένω ως την τελευταία μου πνοή.

Το παιχνίδι της ζωής άλλος το ξεκινά κ άλλος το τελειώνει,
παίζει πιο πολύ αυτός που ξέρει στα δύσκολα να επιβιώνει.

Αυτοί που σε αγαπούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι αυτοί που δεν σε αφήνουν να πέσεις, αλλά κ να πέσεις βρίσκονται δίπλα σου έτοιμοι να σου δώσουν το χέρι τους, αυτοί σε ΑΓΑΠΟΥΝ, οι άλλοι απλώς υπάρχουν στην ζωή σου.!

 

 

 

Γνωμικά-στιχάκια.

Η δύναμη της αγνής καρδιάς και του απλού μυαλού είναι μεγαλύτερη απο όλα τα χρήματα του κόσμου αλλά κ απο εκείνη της ματαιόδοξης καλοπέρασης.

Στο σχολείο μαθαίνεις,
στην ζωή υπομένεις.

Μην ρωτήσεις κανέναν για το ποιός είσαι, μονάχα τις ''ΠΡΑΞΕΙΣ'' σου.

Η "ΤΙΜΗ" δεν έχει τιμή, όμως οι περισσότεροι την ξεπουλάνε στην στιγμή.

Πολλοί μπορούν να είναι μοντέρνοι, εκεντρικοί, σνόμπ, καλοί, κακοί, λίγοι όμως μπορούν να είναι ο εαυτός τους.

Να μάθεις στην ζωή σου να χτίζεις αργά για να μην γκρεμίζεις εύκολα.

Μπορείς να φοβάσαι τα πάντα κ τους πάντες μα ποτέ να μην φοβηθείς τον εαυτό σου.

Η ποιότητα έχει χάσει το χρώμα της,
η βλακεία έχει ανακαλύψει την κρυμμένη δυναμή της.

Όπως το φως για μερικούς, έτσι και η αλήθεια για κάποιους αλλούς
είναι μια πολυτέλεια την οποία δεν μπορούν να υποστηρίξουν.

Το δάκρυ είναι η σημαντικότερη δοκιμασία από την οποία πρέπει να περάσει το ανθρώπινο συναίσθημα για να καταφέρει να κατανοήσει την δύναμη του αληθινού χαμόγελου.


Να αποφεύγεις την στάση του ''ήλιου'', να προσπαθείς να λάμψεις,
βλάπτοντας αυτούς που προσπαθούν να σε πλησιάσουν!!
Να στέκεσαι στην ζωή σου σαν το ''φεγγάρι'',
ήρεμο, έχωντας δίπλα σου φίλους σαν τα αστέρια,
να έχεις πολλούς, να ξεχωρίζεις λίγους.

Οι νόμοι εμπεριέχουν ένα αίσθημα φόβου για τους τρελούς, αποτελούν μια φειδωλή πραγματικότητα για τους λογικούς και μια φυλακή για τους ονειροπόλους!

Μην προσμένεις τίποτα απο τους άλλους, όμως να απαιτείς τα πάντα απο τον εαυτό σου.

Οι ''δυνατοί'' άνθρωποι περπατούν με τον ίδιο ρυθμό στο φώς χωρίς να αλλοιώνουν τον βηματισμό τους στο σκοτάδι.

Ότι αγγίζει την καρδιά,
ποτέ το μυαλό δεν το ξεχνά!


Η γνώση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, αντιθέτως η άγνοια γκρέμισε πολιτισμούς.


Ονειροπόλες σκέψεις, ρεαλιστικές πράξεις!
Ο τέλειος συνδυασμός!


Οι στιγμές, ξεπηδούν απο το χθές, μπερδεύουν το σήμερα,
κυριεύουν το αύριο, χαράζουν το μέλλον.


Όταν είσαι μόνος φυσικό είναι να νιώθεις μοναξιά,
όταν όμως είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους και νιώθεις μοναξιά,
τότε απλά τα πράγματα, βρίσκεσαι δίπλα σε λάθος άτομα.

Την ψυχολογική υποστήριξη που μπορεί να σου προσφέρει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο,
δεν μπορεί να στην προσφέρει ο καλύτερος ψυχολόγος του κόσμου!

Για να αλλάξεις δεν φθάνουν τα λόγια,
ίσως να μπορέσεις με πράξεις.
Να αλλάξεις αν το θελήσεις,
απο τα λόγια των άλλων τον εαυτό σου μην μισήσεις!


Ποτέ σου μην προσπαθήσεις με άσχημες πράξεις χρήματα να κερδίσεις.
αλλά αν χρειαστεί, αυτόν που θα στερήσει τους κόπους σου να τον ''κατεδαφίσεις''!


Ζήσε την ζωή σου κάνοντας όνειρα,
όμως μην την ζείς μέσα σε αυτά!

Στους άλλους ψέμματα εύκολα μπορείς να πείς,
στον εαυτό σου όμως πρέπει να προσπαθήσεις πολύ,
θα δυσκολευτείς.

 

Γνωμικά-στιχάκια.

Δεν χρειάζεται να είσαι έξυπνος για να πείς εξυπνάδες,
όμως χρειάζεται να είσαι αληθινός για να πείς αλήθειες.

Όσα έζησα κ απο όσα επέζησα μέχρι τώρα μου δίδαξαν
πως ότι κ να κάνω περαστικός θα είμαι σε αυτήν την ζωή.

Αν δεν βγείς ''σήμερα'' στους δρόμους, αύριο δεν θα μπορείς κ ας το θέλεις.

Υπάρχουν πολλών ειδών εγκλήματα, άλλα γίνονται με λέξεις, άλλα με πράξεις κ τα χειρότερα από τα διλλήματα.

Για όσα θα έρθουν και όσα θα απαιτήσω,
πρέπει να είμαι έτοιμος να τα δω, να τα ζήσω!

Μην το παίζεις κάποιος, αλλά ούτε να πιστεύεις πως είσαι κάποιος.
Απλά να υπερασπίζεσαι την ΚΟΥΛΤΟΎΡΑ σου.

Ο ονειροπόλος ζει το παρελθόν, ο τολμηρός το παρόν και ο έξυπνος ζει το μέλλον.

 Η λέξη πλούσιος απο μόνη της σου γεμίζει τις τσέπες,
όχι όμως απαραίτητα την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή!

Η δύναμη της αληθινής αγάπης μπορεί να νικήσει τον ''Διάολο'',
μα μπορεί να νικήσει ακόμα και τον ''Θεό''.!

Όταν μάθεις να ζηλεύεις τον εαυτό σου και πάψεις να ζηλεύεις τους άλλους
μονάχα τότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ως φιλελεύθερο άνθρωπο στην ψυχή και στο μυαλό.

Μυρίσε τον θάνατο και μετά κανε παράπονα πως σου βρωμάει η ζωή.

 Βλέπω την ζωή να εξελίσσεται μπρος στα μάτια μου και κάνω μονάχα ένα πράγμα , την απολαμβάνω.

 

Το δάκρυ.

Τι είναι αυτό που στα μάτια σου στάζει;
Μην είναι ένα απάνεμο αγιάζι ή μήπως ένα δάκρυ δυνατό;
Μην είναι η καρδιά σου που από μέσα της φωτιές τάχα βγάζει;
Ή μήπως το φεγγάρι που φέγγει στο σωρό;
Σαν να κοιτώ έναν γέρο να κλαίει και ένα παιδί να γελά.
Και οι δυο τους άνθρωποι ίδιοι μα αιώνες μακριά.
Κλαίει ο ''χρόνος'' που περνά και η άνοιξη που επιστρέφει κρυφά χαμογελά.
Κρύβεις μέσα σου έναν παράδεισο ζεστό και μια κρύα κόλαση.
Όλα εκείνα που θέλησα κάποτε να πω, μα δεν έμαθα να λέω.
Η καρδιά σου κάθε χάραμα ανήκει σε διαφορετική παρέλαση.
Και εγώ μακριά σου στο βρεγμένο παράθυρο να κλαίω.
Καθώς συνεχίζω να κοιτώ τα μάτια σου τις σκέψεις μου βυθίζω.
Βυθίζω το χθές, βυθίζω το παρόν και προσμένω μονάχα το μέλλον.
Κοιτώ το αύριο πιο μακριά και την σκέψη μου στο φεγγάρι την γυρίζω.
Κοιτώ και τα μάτια σου και κάπου εκεί βαθιά τον παράδεισο μέσα στην κόλαση αντικρίζω...!

Αν.

Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, άνθρωποι μικροί, άνθρωποι μεγάλοι.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, με λευκές ψυχές δίχως μαύρες καρδιές.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, με καθαρό μυαλό, δίχως την ανθρώπινη ζάλη.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, όλες τις νύχτες και όλες τι μέρες.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, στο χάραμα και το ηλιοβασίλεμα.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, στο φως και το σκοτάδι.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, προτιμώντας ένα κλαδί ελιάς για στέμα.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι και προτιμούσαμε αντί για πλούτοι ένα αθώο χάδι.
Ίσως τότε να κοιτούσαμε αλλιώς τον κόσμο,
εκτιμώντας του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά το συναισθηματικό υπόβαθρο.
Ίσως τότε ο κόσμος να γινόταν ονειρικός,
ίσως τότε να άξιζε να γίνεις αιώνιος .!

Η αληθινή αγάπη.

Η αγάπη είναι ένας παράδεισος τόσο μεγάλος μα και συνάμα τόσο μικρός.
Είναι τόσο μεγάλος που χωρά μέσα του η ειλικρίνεια, η συμπαράσταση, το πάθος, ο σεβασμός, η εκτίμηση. Χωρά μέσα του μια ολόκληρη αληθινή ζωή μα είναι τόσο μικρός για να χωρέσουν ψέματα μέσα του. Δεν έχει ελεύθερες γωνιές για να καταλαγιάσει το μίσος, η έχθρα, η μισαλλοδοξία.
Όταν αγαπάς δεν πρέπει να κρατάς συναισθήματα. Αν τα κρατήσεις δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά. Η αγάπη δεν εξαγοράζεται μέσα από πείσματα και αδιάφορες στάσεις. Όταν αγαπάς μένεις σταθερός κρατώντας ψηλά την χρωματιστή σημαία που πάνω της φωνάζει η αγάπη.
'' Είμαι εδώ και σε αγαπώ ''. Η πραγματική αγάπη ενώνει ανθρώπους, δεν χωρίζει.
Την βλέπω ολοένα και πιο έντονα στα μάτια των γονιών μου κάθε μέρα που περνά και δεν σταματώ να ελπίζω πως κάποια στιγμή θα δω το βλέμμα αυτό στον καθρέφτη το πρωί.

Το περβάζι της άνοιξης.

Κινείται το όνειρο σαν παιδί μωρό,
κινείται άφοβα στο άυριο.
Πόσο θα ήθελα να γεμίσει ο ουρανός παιχνίδια,
να γεμίσει ως απάνω με της αγάπης διάφορα στολίδια.
 

Να μυρίσει η μέρα άνοιξη
και ας είναι μια νύχτα ενός ξεχασμένου χειμώνα,
να μυρίσει το άνθος της ζωής
και ας είναι τελικά μια ανεμώνα.

Πόσο θα ήθελα το χθές μέσα από το παράθυρο να επιστρέψει,
να μου ξύσει τις πληγές και η παλιά αγάπη πίσω να έρθει.
 

Πόσο νιώθω την ανάγκη να νιώσω πάλι νέος,
να νιώσω για στερνή φορά από το χαμμένο βλέμμα της το δέος.
 

Που να κρύβεται τελικά ο πόνος μιας ανάμνησης,
κάτω από το χαλί της καρδιάς ή
στην ξεθωριασμένη εικόνα μια μάχης άνιση;

Πίστη.

Τι κ αν όλα πάνε αριστερά,

τι κ αν δεν βλέπω χαρούμενα πρόσωπα.

Τι κ αν το κατεστημένο όλους μας τρομάζει,

τι κ αν η ζωή που για μας φτιάξανε με πειράζει.

Τι κ αν έφαγαν πολλά,

τι κ αν έκλεψαν ακόμα περισσότερα.

Κήρυκες έχει γεμίσει η κοινωνία,

προσπαθώντας ο καθένας του να δώσει την δική του ερμηνεία,

επί σκηνής,

μα δίχως προθυμία για πράξεις.

Πάλι λόγια χιλιοειπωμένα,

πάλι η καρδιά κομμάτια απο τα δικά τους πεπραγμένα.

Όσα κ να μου κάνουν δεν θα σκύψω το κεφάλι μου,

θα το έχω ψηλά αγναντέυοντας την ελπίδα 

με μονο σύμμαχο την ΠΙΣΤΗ μου.!

Το σταυροδρόμι του πολέμου.

Είναι κακός ο πόλεμος μάνα, είναι κακός.
''Αίματα'' κυλούν παντού και άνθρωποι πονούν.
Είναι υγρός ,μάταιος, άδικος και οδηγεί πάνω σε τοίχους,
έξω στα βουνά και μέσα σε λαβυρίνθους.
Περνά μα η ιστορία δεν ξεχνά,
τους ήρωες τους οποίους πήρε μαζί του,
με άνθη στολίζει την μνήμη τους.
Είναι κακός ο πόλεμος μάνα, τον έζησα σε μια άλλη μορφή.
Μέσα σε σπηλιές και άγνωστα μέροι.
Μα δεν με οδήγησαν εκεί όπλα και ξερά σπαθιά,
με οδήγησαν του κόσμου η λιγοστή αγάπη
και η άσχημη ψευτιά.!

Άνθρωπος.

Οι άνθρωποι γεννιούνται,
και σαν λουλούδια μεγαλώνουν.
Άλλοι κοιτούν τον ουρανό και άλλοι μέσα σε φυλακές την ψυχή τους σκλαβώνουν.

Μεγαλώνουν κοιτώντας τον κόσμο,
μέσα από φυλακές, μέσα από κλουβιά,
τα οποία από τα δικά τους χέρια
συνήθως είναι χτισμένα.

Αποζητούν το κλειδί της αιώνιας ευτυχίας
και ας γνωρίζουν πως αιώνια δεν θα ζούν,
αποζητούν πάντα πιο πολλά από όσα αποκτούν.

Προσπαθούν, ξαναπροσπαθούν,
για την τέλεια στιγμή,
δεν μπορούν να δουν,
πως τέλεια είναι η ίδια η ζωή.

Πληγώνουν τους άλλους,
ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό,
πληγώνουν και μέσα τους γεννούν τον πόνο.

Μετανιώνουν για πράξεις,
για σκέψεις, για περασμένα,
για όσα η καρδιά δεν έζησε
και για όσα δεν έγιναν ξεχασμένα.

Νιώθουν, αγαπούν, μισούν,
νιώθουν το φιλί, αγαπούν την ζωή,
μισούν της καθημερινότητας το κελί.

Γεννιούνται, μεγαλώνουν, γερνούν,
και κάποια στιγμή κοιτούν τον καθρέφτη,
ξαφνικά καταλαβαίνουν πως τα χρόνια περνούν.

Περνούν και γελούν με εκείνους που νομίζουν
πως μπορούν να τα φθάσουν,
πως μπορούν για πάντα τον θάνατο να ξεγελάσουν.

Μα ο θάνατος τους περιμένει όλους,
άλλους '' γλυκά '' του υποδέχεται και άλλους μέσα από '' πόνους ''.
Πόνους ψυχικούς ,πόνους καρδιάς, πόνους ψυχής,
τους πόνους για τους οποίους αιώνια, αξίζει να ζεις ...!