Πίστη.

Στης πίστης μου τον δρόμο,
δυό λόγια φθηνά και ένα θέλω ακριβό
κρατά του άδικου το πόνο.
Στης πίστης μου την σκέψη, 
μία αθώα αγκαλιά ζητά
από το όνειρο να την πιστέψει.
Στης πίστης μου το ''είναι'',
ζητά ο θάνατος αλήθειες,
και η ζωή φωνάζει ένα απλό ''μείνε''.
Στης πίστης μου τις λέξεις, 
όσα και να πω, όσα και να πείς,
δεν φθάνουν, οφείλεις να πιστέψεις.
Στης πίστης μου την αλήθεια,
εγώ, εσύ και η φοβισμένη μας συνήθεια.
Ξεχνά, ζητά, γελά, μα πάλι πιστέυει δυνατά.

Χαμόγελο..

Χαμογελό μου εσύ,
αδιάφορη μορφή,
στου ανέμου σου την πλώρη,
χάνω κάθε λογική.

Χαμογελό μου εσύ,
αδελφική ψυχή,
στης όψης σου το απάνεμο,
σιγάζει η αντάρτικη φωνή.

Χαμογελό μου εσύ,
της αλήθειας φωλιά γυμνή,
δραπέτης του ονείρου,
σε μιά νύχτα ουτοπική.

Χαμογελό μου εσύ,
χαρούμενη στιγμή,
σαν βάλσαμο οδεύεις,
στης καρδιάς μου την πληγή.

Χαμογελό μου εσύ,
τρυφερό μου χάδι,
σαν αγγίζεις το φιλί,
μαγεύεις την πιό βαθιά μου ανάμνηση.

Ζωή.

Τούτη η ζωή,
που αχάριστους μα θεωρεί,
μιά κραυγή της δεν φθάνει,
τον κόσμο όλο για να γιάνει.

Τούτη η ζωή,
άδικη όταν θέλει και μπορεί,
την αλήθεια πολλές φορές καλύπτει,
ίσως και να εθελοτυφλεί.

Τούτη η ζωή,
αδύνατη και δυνατή,
μία της φλόγα αλύγιστη,
μιά ανάσα μου ισχνή.

Τούτη η ζωή,
που αγέρωχα μας θωρεί,
όσο και αν με τρομάζει,
πάντα κοιτάω την αρχή.

Τούτη η ζωή,
που άλλοτε τρέχει σαν παιδί,
και άλλοτε σαν απομονωμένο αγρίμι,
τα θέλω μου τα κλείνει σε μια άδεια φυλακή.

Τούτη η ζωή,
άλλες φορές δείχνει να κατανοεί,
και άλλες απλώς παρανοεί,
και η άγνοια στην ψυχή
συνεχίζει να καταλαγιάζει.

Τούτη η ζωή,
που αμείλικτη της δείχνουμε υπακοή,
ζητάει την δική μας την πυγμή,
για να μπορούμε ελεύθεροι
να πλέουμε μέσα στου κόσμου την βουή...

Ξεθωριασμένο όνειρο.

Μιά πνοή, ένα δειλινό ξεχασμένο,
στης νιότης την βουή, εκεί παρατημένο.
 
Αχ, το όνειρο που χθές ήταν εκεί,
πλέον δεν υπάρχει, έφυγε, εχάθη.
 
Όνειρο μου γλυκό, αχ όνειρο.
Για που το έβαλες ξανά;
 
Γιατί ακούς το άσημο, το ξένο σάλπισμα;
Γιατί όνειρο δεν μένεις εδώ, σε τούτο τον κόσμο;

Γιατί δεν αγαπάς όλα αυτά που λαχταράς;
Γιατί ότι δεν πρέπει, θέλεις να το κυνηγάς;

Πνόη μου, ψυχή μου,
ένα χθές ολόκληρη η ζωή μου.

Όλη η ζωή, μιά εικόνα γελαστή,
σαν την βλέπεις και γελάς, 
δίπλα σου κυλάει ο νοτιάς.

Όλη η ζωή μιά αμαρτία μικρή,
σαν την νιώθεις και ξυπνάς,
το χθές ξανά ξεχνάς.

Μιά πνοή, ένα χάδι και ένα ίχνος αγκαλιάς.
Το χθές, το σήμερα, και ότι από την ζωή αποζητάς.

Η μπαλάντα της μοναξιάς.

Αδικία και πόνος, 
και εγώ τόσο μόνος.
Μόνος με τις σκέψεις,
με τόσες διάσπαρτες λέξεις,
όσο και αν προσπαθώ, 
δεν μπορώ να διευθετήσω.

Πόλεμος και πουθενά ειρήνη,
δίχως εμπιστοσύνη έχουμε ξεμείνει εδώ.
Εδώ, σε ένα κόσμο που δικό μου τον θεωρώ,
δικό σου και εσύ
και προσπαθούμε να βρούμε
μιά στάλα δικαιοσύνη.

Θα φύγεις από δω, ίσως σε λίγο και εγώ,
σε κανέναν δεν ανήκει τούτο το διάφανο φόντο.
Το μόνο που σου ανήκει είναι ο εαυτός σου,
και εμένα ο δικός μου. Μονάχα αυτό μένει,
στο τέλος αυτού του κόσμου. 
Ο εαυτός μας, εκείνος ο φίλος που πίστεψε σε σένα,
μα και σε μένα. Και αν καμιά φορά του είπες ένα ψέμα,
σε κράτησε σφιχτά και γέλασε δίχως να σου κρατά απωθημένα.

Αυτός ο εαυτός μου με έμαθε να ζω,
το καθετί να εκτιμώ κάτω από την συννεφιά,
μέσα από την στιγμή που η καρδιά ένιωσε μοναχικά.
Αυτός είναι ο καλύτερος μου φίλος, αυτός,
ο αμίλητος, μοναχικός μου εαυτός.

 ( Όλοι μας μόνοι βαδίζουμε
και ας κάνουμε πως δεν το γνωρίζουμε. 
Μόνοι με καλύτερο φίλο τον εαυτό μας,
μόνοι,
με την ψυχή φύλακα και συμμαχό μας).

Μαγεία.

Και πάει η ψυχή να ανοίξει πανιά ανοιχτά της ζωής,
σαν άλλο ένα θύμα της μαγείας της.
Σαν να μην γνώριζε, σαν να μην κοίταξε,
μα ούτε να έψαξε ανάμεσα στα δίχτυα της.

''Μαγεία που μαγεύεις και τον νου των λογικών,
στα μέρη σου παρασέρνεις, μάγεψε και μένα,
δώσε μου ότι ποθείς και μιά ζωή παραμυθένια.
Ας ξεφύγω από της λογικής για λίγο το παιχνίδι,
εκείνο που λεν πως είναι ένα βέβαιο ταξίδι.
Να τρυπώσω και εγώ σε ένα πλάνο ουτοπικό,
σε μιά βόλτα ξένη μα τόσο φιλική,
σε μιά έκσταση του πόθου,
μέσα σε μια σιωπηλή κραυγή.
Να νιώσω την όψη της ελεύθερης πνοής,
να δω και να νιώσω  τα δύσβατα μονοπάτια της ζωής.
Πιάσε ψυχή τα χαλινάρια της στιγμής,
κράτα γερά, χαμογέλα ξανά
και φύγαμε, για την άλλη όψη της''.

Περπατώ.

Περπατώ, και όλο περπατώ
μέσα στον άδικο κόσμο.

Μέσα σε τούτον το ντουνιά,

που άσπλαχνος μου μοιάζει πιά.

Περπατώ και ίσως βρώ,

ένα χάδι, μιά αγκαλιά,

ίσως όμως να είναι μία
ακόμη ψεύτικη ελπίδα.

Αν όμως δεν την περπατήσω;

Αν δεν την προσπαθήσω;

Πως θα καταφέρω το όνειρο,

στα δυό μου χέρια να κρατήσω;

Περπατώ και συνεχίζω να περπατώ,

και ας είμαι σε λάθος δρόμο.

Δεν γνωρίζω αν μπορώ, ή απλά,

είναι ακόμη ένα άγνωστο ¨θέλω¨.
Ξέρω όμως πως όσο συνεχίζω,

κανείς δεν μπορεί να μου
απαγορεύσει να ελπίζω.

Περπατώ με μιά ψυχή μπερδεμένη,

μες στα παιχνίδια της ζωής
για τα καλά μπλεγμένη.

Και ένα μυαλό πλούσιο με απορίες,
γιατί να μας κυριεύουν πιά, χαμένες αξίες.

Περπατώ και ίσως να λυγίσω,

όμως για ένα μονάχα είμαι σίγουρος,

πως ότι και να γίνει, δεν θα σταματήσω.

Ίσως ο δρόμος με πάει μακριά,

ίσως μέχρι τα παρακάτω τα στενά.

Εγώ όμως θα συνεχίσω να παλεύω,

για τα δίκα μου, ιδιότυπα ιδανικά.

Φόβος.

Ένας φόβος δυνατός,
τόσο φίλος μα και λίγο ξένος.

Μπήκε στην ζωή μου ξαφνικά,
δίχως κανένα κάλεσμα.

Ένας φόβος άτρωτος, που μου πνίγει τα όνειρα,

μέσα του κλείνει ότι θέλησα και ότι πόθησα.

‘’Φύγε μακριά, σε παρακαλώ,
θέλω και πάλι να ονειρευτώ.
Να ονειρευτώ πως είναι η ζωή,
πως είναι να γελάς για το καθετί.

Φύγε μακριά, το έχω ανάγκη,

να χαμογελάσω και πάλι.

Να κρατήσω ξανά την ελπίδα,

την πραγματική ζωή να πω πως είδα’’.

Αυτός ο φόβος με σκότωσε,

την καρδιά μου την πλήγωσε,

και ένα θέλω, αθώο παιδικό,

στο μαυρό της ψυχής του περιτύλιξε.

 
‘’Μα τώρα πλέον, την αλήθεια είδα ξανά.

την αλήθεια που θέλεις και ζητάς επιτακτικά.

Η ζωή μικρή λέν πως είναι, και τα όνειρα όμορφα.

Αυτό το έζησα, το είδα, μέσα στα δυό σου τα μάτια.

Εκέινα μου έδειξαν πως η ψυχή ξεχωρίζει την αλήθεια,

ζητά τα απλά και ζει μονάχα τα δικά της παραμύθια.

Γνωμικά-στιχάκια-αποφθέγματα.

Η μάχη τελειώνει μονάχα όταν η θέληση
συναντήσει την αξία της προσπάθειας.

Όταν η θέληση συναντάει την προσπάθεια,
η αξία ανακτά την χαμένη δίψα της για δόξα.

Η ζωή αποκτά την όψη που της δίνουμε.

Αγάπη είναι αυτό, που το κάθε ψεγάδι
της ψυχής, το καλύπτει το χάδι μιας ζωής.

Εκεί που τα λόγια των άλλων σταματούν,
οι πράξεις σου πρέπει να συνεχίζουν.

Αν θες να εκτιμήσεις την ελευθερία σου,
προσπάθησε να φυλακίσεις τα ονειρά σου.

Αν η αλήθεια μου δεν σου αρκεί,
φρόντισε τουλάχιστον να μην την αμφισβητείς.

Ταξίδι ψυχής, η καλύτερη φυγή 
για μία περίοδο αναψυχής.

Της ''ιστορίας'' τα καμώματα,
τα βλέπει το παρόν και γελά.

Ο καθένας μας είναι κύριος του εαυτού του,
βασιλιάς της ψυχής του και ζητιάνος της καρδιάς του.

Η αλήθεια άλλοτε κρύβεται πίσω από λόγια,
άλλοτε πίσω από πράξεις, αλλά, πάντοτε
κρύβεται πίσω από τα βλεμματά μας.

Κάθε λογής ανάσα,
χείμαρρος στης ψυχής την άπνοια.

Τρέξε να σωθείς, να σωθείς από τον εαυτό σου.
Εκείνον που πνίγει μέσα του, όλα τα λόγια,
τις λέξεις μα και τις πράξεις τούτου του 
εκμοντερνισμένου κόσμου.

Αν τα μάτια μου ήταν δικά σου,
ίσως να ήμουν λίγο πιο όμορφος.
Αν στις πράξεις σου άνηκε ο εαυτός μου,
ίσως να ήμουν λίγο πιο δίκαιος.
Αν το τώρα ήταν το χθές, 
ίσως να άνηκα σε μιά άλλη στιγμή.
Ίσως να άνηκα στο τώρα το οποίο
είναι χτισμένο από το μέλλον σου.
Αν τα λάθη μου δεν είχα γνωρίσει,
το πλήθος του σωστού πως θα είχα εκτιμήσει;
Αν κάπου κάποτε, μην το σκεφτείς.
Νιώσε το τώρα, νιώσε την ψυχή, μπορείς.

Αυτοί οι άλλοι.

Αν το ''τώρα'' ήταν το ''χθές'', 
ίσως να άνηκα σε μιά άλλη στιγμή,
σε μία στιγμή που το αύριο με περιμένει. 

Που με περιμένει εκείνο με προσμονή και
λαχτάρα. Δεν προσμένω εγώ τον ερχομό του.
Δεν θέλω το ''τώρα'' έτσι όπως θέλουν οι άλλοι.
Δεν αγάπησα ποτέ το ''τώρα'' των άλλων. 
Είχα πάντοτε δικό μου. Δικές μου στιγμές.
Μου άνηκαν οι στιγμές μου, ήταν δικές μου.
Κουράστηκα πιά να χαραμίζω το ''εγώ'' μου 
στο σήμερα του κόσμου, στο αύριο του υπόκοσμου.
Δεν έχει χάρτη μα ούτε και πυξίδα αυτή η λογική.
Η λογική του ''ξένου'' με κούρασε πιά.
Αμάν.
Πόσο η καρδιά θα στενεύει; Πόσο θα την πιέζουν
και θα προσπαθούν να εφαρμόζουν τα ''θέλω'' τους πάνω της;
Όχι, δεν θέλω. Όχι. Δεν θέλω πιά να ανήκω στο μέλλον που μου φώναξαν.
Θέλω να ζήσω την ζωή μου, έστω και αν αυτή την ζωή την σιγοψυθιρίζω,
μου αρκεί που θα την σιγοψυθιρίζω εγώ...!

Η αξία των πραγμάτων.

Ειναι αλήθεια πως πολλές φορές στην ζωή μας υποτιμάμε και απαξιώνουμε πράγματα και καταστάσεις, ακόμα και ανθρώπους. Λίγο η επιρροή των καιρών, λίγο η ανθρώπινη φθορά, και κατα πολύ η χαμένη θέληση η οποία μας έχει οδηγήσει σε αυτό το επίπεδο ζωής, μας έχουν κάνει απόμακρους χαρακτήρες, ευτελείς. Όσο και αν αποζητάμε μια δίοδο για τα αχόρταγα θέλω μας η ζωή μας δίνει αυτό που μας αναλογεί και εμείς απλα συνεχίζουμε να αποζητάμε αυτό που θεωρούμε ότι αξίζουμε. Οι απόψεις πάντοτε θα είναι ενα εκρεμες το οποίο μέσα μας κινείται με αλλοπροσαλλη φορά. Την ίδια στιγμή την οποία μέσα μας δεν γνωρίζουμε τι ζητάμε απο την ζωή, την ίδια απολύτως στιγμή απαιτούμε απο τους άλλους να λυγίζουν και να υπακούουν με πίστη και αφοσίωση στα αδικαιολόγητα θέλω μας. Δεν μπορούμε να διαχωρισουμε με ορθή σκέψη και καθαρή συνήδηση τι πραγματικά αξίζει στην ζωή και πολύ περισσότερο τι πραγματικά αποζητάμε απο την ίδια την ζωή. Πολλές φορές όταν ένας άνθρωπος περπατά στον δρόμο και συναντά ενα κέρμα άσημο, διόλου αξίας το προσπερνά, δεν ασχολείται καθόλου μαζι του. Εάν όμως συναντήσει ενα άλλο κέρμα, ίδιου μετάλλου, ίδιου μεγέθους το οποίο μονάχα διαφέρει στην υποκειμενική αξία και όχι στην πραγματική, τότε γίνεται έρμαιο της αχόρταγης συνείδησης η οποία τον έχει διδάξει να υποτάσσεται στην δύναμη του χρήματος, στην δύναμη των εικονικών αξιών. Τότε σκύβει με μια δυναμική θέληση και διάθεση, σαν άλλος σκλάβος και το σηκώνει χαρούμενα. Η πράξη ως κίνηση είναι ασήμαντη και πολύ συνηθισμένη, όμως, η ευρύτερη εικόνα της ανήκει σε έναν κόσμο ο οποίος πρέπει να αλλάξει εάν θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, να νιώσουμε καλύτερα, να ζήσουμε καλύτερα. Ας δώσουμε έμφαση στις πραγματικές αξίες οι οποίες δεν θυσιάζονται στον βρώμικο βωμό των χρημάτων, ούτε φυλακίζονται μέσα σε άνισες και παράδοξες φιλοσοφίες. Ας δώσουμε σημασία στην πραγματική ζωή και ας σταματήσουμε να φυλακίζουμε το μυαλό μας σε διαχρονικά λάθη των καιρών...!

Και ο καιρός κυλά..

Και ο καιρός κυλά.. Αλλες στιγμές με έντονο ρυθμό και άλλες με μία βασανιστική αρνητική (προ)διάθεση. Δεν γνωρίζω αν ευθύνονται οι καιροί, οι άνθρωποι ή εμείς οι ίδιοι, αυτό που γνωρίζω όμως και μπορω να υποστηρίξω με απόλυτη βεβαιότητα ειναι πως η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει με μια ιδιότυπη εθελοτυφλία δεν μπορεί άλλο να φιλοξενεί τον δικό μου χαρακτήρα, τα δικά μου θέλω, τα δικά μου απλά όνειρα. Δεν ειναι εύκολο να ξεφύγεις από την "μαζοποίηση", από τα χαλινάρια τα οποία εκβιαστικά τοποθετεί η κοινωνία πάνω απο τις τελευταίες ελπίδες που μας έχουν απομείνει. Θα προτάξω την λογική μου. Θα προσπαθήσω να προασπίσω και τα ελάχιστα εναπομείναντα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου και είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα ξεφύγω από αυτό τον πλυμμηρισμένο από ψευδαισθήσεις κόσμο. Δεν μπορώ άλλο να αναλώνομαι σε πρόσχερους ανθρώπους και "πρόχειρες" φιλίες. Μέχρι χθες πίστευα πως γίνεσαι καλύτερος με το να γνωρίζεις απλά ανθρώπους, και ας σε ποδοπατούν, ας σε εξευτιλίζουν, πίστευα πως με το να γνωρίζεις τυχαίους και διάφορους ανθρώπους κερδίζεις εμπειρίες, γνώσεις, και το μεγαλύτερο μου λάθος, πίστευα πως όσους περισσότερους ανθρώπους θα γνώριζα τόσο καλύτερος και σοφότερος θα γινόμουν. Τελικά συνάντησα την αλήθεια μαζί με εσένα. Συνάντησα την ζωή μαζί με εσένα. Όλα αυτά τα απλά τα οποία έζησα στο πλάι σου και συνεχίζω να ζω με βοήθησαν να καταλάβω πως ο άνθρωπος που έχει να σου προσφέρει αγάπη και έρωτα μπορεί να σε κάνει καλύτερο, πιό έξυπνο, πιο απλό, πιο ΚΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ. Μόνο αυτός που έχει σκοπό και υπομονή να σου προσφέρει θα σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, μονάχα αυτός που έχει σκοπό να σε ακούσει και να σταθεί δίπλα σου θα σε κάνει πιο στοργικό, αυτός που θα κλάψει και θα γελάσει μαζί σου ειναι εκείνος ο οποίος θα σε κάνει δυναμικό και παράλληλα ευαισθητοποιημένο χαρακτήρα. Αυτός ο οποίος θα παραμείνει δίπλα σου στο δύσβατο μονοπάτι της ζωής μπορεί να χαρακτηριστεί ΑΝΘΡΩΠΟΣ, όλοι οι υπόλοιποι είναι απλά "φωνές"...

Αγάπης βήματα.

Αγάπη είναι να δίνεις, εσύ να δίνεις ανιδιοτελώς.
Μην κρίνεις την ποσότητα της αγάπης. Είναι ανούσιο.
Η αγάπη δεν προσμετράται, ούτε φυλακίζεται πίσω από
εγωισμούς. Κανείς δεν μπορεί να την ορίσει επ' ακριβώς.
Ούτε δεν μπορεί κάποιος να διασπάσει τον πυρήνα της.
Αγαπάς γιατί νιώθεις την αγάπη να κυλά μέσα στα μονοπάτια
του μυαλού σου. Αγαπάς και η μέρα ενώνεται με την νύχτα και
σε ταξιδεύουν χέρι, χέρι σε μία διάσταση μοναδική. Σε μία ουτοπία
που πλέον θα αποτελεί την προσωπική σου ευτυχία.
Ο κόσμος ενός ερωτευμένου, ενός ανθρώπου ο οποίος αγαπά είναι μοναδικός,
ατελείωτος, απέραντος. Είναι πιό όμορφος από τον παράδεισο, πιο ακριβός
και από όλα τα διαμάντια του κόσμου. Μέσα στο χαμόγελο του ανθρωπού
που αγαπάς βρίσκεις την πραγματική έννοια της λέξης ''Ευτυχία''.
Ζείς και υπάρχεις για τον άλλον. Δεν υπολογίζεις κρίσεις, λέξεις, σιωπές.
Το μόνο που σε απασχολεί είναι μόνο το χαμογελό του.
Πόσο όμορφο το χαμόγελο της αγάπης.
Ελπίζω ποτέ να μην σταματήσει να φωτίζει τα πιο δύσβατα
μονοπάτια της ψυχής μου...!

Εμείς.

Όλα αρχή και τέλος έχουν όμως από εμάς περιμένουν.
Περιμένουν συναισθήματα, λέξεις, πράξεις.
Όλα εκείνα που για να αλλάξεις, 
πρέπει μέσα στην ψυχή σου να ψάξεις.
Να ψάξεις για να μπορείς να ζητήσεις,
από την ζωή να απαιτήσεις.
Όλα εκείνα που ζουν για σένα, δίχως εσένα.
Όλα εκείνα που ζητάς τις νύχτες και το χάραμα ξεχνάς,
για όλα αυτά που ολοένα και περισσότερο αποζητάς.

Όλα αρχή και τέλος έχουν
μα εμείς ορίζουμε τα όρια, τις γραμμές,
όλα εκείνα που απρόσμενα έρχονται
και όλα όσα ξεπηδούν από το χθές.
Όλα εμείς και μονάχα εμείς.
Κανένας άλλος μονομάχος 
δεν μπορεί να γίνει της ψυχής. 

Όλα αρχή και τέλος έχουν, εκτός της ψυχής.
Μόνο αυτή αποφασίζει για το
πως θα ζει κανείς...!

Άνθος.

Μύρισε το άνθος της ζωής στην πνοή σου την μεγάλη,
μία βόλτα η ψυχή στης καρδιάς το μονοπάτι.
Γέλασες αδύναμα και φώναξες ''Σε θέλω'',
με κοίταξες στα μάτια και γέλασα και εγώ.
Σε άγγιξα απαλά με ένα χάδι τρυφερό,
σε κοίταξα στα μάτια και ξύπνησες το όνειρο.

Ψυχής σημάδια.

Ψυχή στην οχλαγωγία δεν είσαι μαθημένη,
βγαίνεις από τον βούρκο της βουής πιο ερωτευμένη.

Ζητάς πνοή, φιλί, χάδι, μέσα στο σκοτάδι,
μα σαν έρθει το πρωί μακριά τρέχεις σαν ανέμελο σημάδι.
 
Σε αγαπώ φωνάζω, σε ζητώ, σε θέλω,
αυτή η ανάσα σου η καυτή μοιάζει σαν τρομαγμένο τρένο.

Μαθημένη δεν είσαι, φωνάζεις σε τέτοιου είδους παιχνίδια,
με αγαπάς πιο δυνατά, μα και πάλι επιστρέφεις στα ίδια.

Ζητάς το όνειρο που χθές έμοιαζε αληθινό, πραγματικό,
και όταν το χάραμα πλησιάζει, κοιτάς το άδειο φόντο,
νεκρό, εκεί στέκεται, πληγωμένο.

Ζητάς ανάσα ελεύθερη για να δεις το αύριο,
το αύριο που μοιάζει με το χθές αλλά δεν έχει
καμία ομοιότητα με το σήμερα.

Νέος χρόνος.

Και ένα νέο έτος ξεκινά για μία ακόμη φορά. 2013 το λένε αυτή την φορά και όπως κάθε πέρσι, υπόσχεται και αυτό με την σειρά του να αλλάξει εμάς τους ανθρώπους.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό έξυπνους μέσα από μία σειρά διαφόρων συζητήσεων.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό ευαίσθητους μέσα από λίγες στιγμές πόνου.
Υπόσχεται να μας κάνει πιό σοφούς μέσα από διάφορα λάθη αλλά προπάντων
πιό όμορφους μέσα από πιό πολλά χαμόγελα.
Πόσο όμορφα θα ήταν αν όλα τα παραπάνω ήταν τόσο απλά και ανθρώπινα.
Αν δεν έκρυβαν μέσα τους την ζήλεια, τον φθόνο, το μίσος, την έχθρα και όλα
αυτά τα διάφορα αρνητικά συναισθήματα τα οποία πλυμμηρίζουν τις καρδιές μας.
Κρίση θα μου πεις. ΔΕΚΤΟ! Αλλά και πριν χιλιάδες χρόνια τα ίδια λάθη κάναμε
σαν άνθρωποι. Μπορεί όχι εμείς αλλά άνθρωποι λογίζονταν και αυτοί οι οποίοι
έπρατταν με προσωπικά συμφαίροντα. Άνθρωποι ήταν αυτοί οι οποίοι εφήυραν
την λέξη '' ΠΟΛΕΜΟΣ '' και νεότερες γενιές ήταν αυτές που υποστήριξαν στο
έπακρον αυτή την αντιφατική λέξη.
Ένας πόλεμος επικρατεί σε καθημερινή βάση μέσα μας. Ο χειρότερος φόβος του
ανθρώπου και συνάμα ο καλύτερος του φίλος στις αδύναμες στιγμές του.
Προσπαθούμε να κρατήσουμε τις ηθικές αξίες όσο πιό ψηλά μπορούμε
μα ο πόλεμος τις αφανίζει στο λεπτό.
Aποδυναμώνει τους χαρακτήρες, λυγίζει τα όμορφα συναισθήματα και
ανθίζει το μίσος. Το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου είναι ο πόλεμος.
Ξεκινά ανέκαθεν σαν μία απλή μάχη με τον εαυτό μας. Μία μάχη η οποία
μπορεί και κρατά σε απόσταση οποιαδήποτε φιλευθερική άποψη από την
αντίθετη γνώμη του καθωσπρεπισμού. Αυτή η μάχη αρχίζει και καλλιεργεί
τον σπόρο του φόβου, της ενοχής. Αρχίζουμε να γεμίζουμε με φανταστικές
ενοχές για τα δικά μας θέλω. Για αυτά τα οποία αγαπάμε και είναι διαφορετικά
από τα στερεότυπα. Φοβόμαστε να αντικρύσουμε στον καθρέφτη τον εαυτό μας.
Ψάχνουμε δικαιολογίες για τα συναισθήματα και τις απλές χαρούμενες στιγμές.
Προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον λήθαργο μα η μάχη έχει ήδη αρχίσει.
Φοβόμαστε και προσπαθούμε να κρύψουμε την αλήθεια της ψυχής μας.
Η ανασφάλεια μας χτυπά την πόρτα και την καλωσορίζουμε με ένα τρομαγμένο
χαμόγελο.
Η αυλαία της αρχής μόλις έχει ήδη πέσει!
Έπειτα από την πρώτη επαφή με τις ήρεμες πλευρές του φόβου αρχίζει το όμορφο παιχνίδι της ζωής να αποκτά έναν ρόλο επιβίωσης.
Εκεί που κάθε μέρα ήταν ηλιόλουστη αρχίζουν τα πρώτα σύννεφα να
τοποθετούντε στις άκρες των ονείρων σου. Ο κόσμος που ονειρεύτηκες
δεν μοιάζει τόσο με αυτόν που ζείς ή μάλλον για να είμαι ειλικρινής απέχει
από τον παράδεισο των σκέψεων σου όσο απέχει η αίγλη της νιρβάνας από
την σαπίλα της πραγματικότητας.
Ηρέμησε και προσπάθησε να σκεφτείς θετικά. Ξέρω, τίποτα δεν μπορεί
να σε κρατήσει στο (πιό) όμορφο χθές, κανείς και τίποτα δεν μπορεί
να σε σύρει στο μακρινό εύμορφο παρελθόν σου. Τα ανέμελα χρόνια
τα οποία κάποτε αποτελούσαν μία κουρασμένη πραγματικότητα
πλέον είναι μία απιθυμία την οποία δεν μπορείς να την γευτείς.
Τώρα έχεις γίνει ένα με τους άλλους ή για να το θέσω διαφορετικά,
οι άλλοι έγιναν ίδιοι με εσένα.Ένας κόσμος που όλοι δείχνουμε
διαφορετικοί αλλά στην πραγματικότητα είμαστε τόσο ίδιοι.
Ναι, ίδιοι! Άνθρωποι πάνω από όλα. Άνθρωποι αδύναμοι,
με φοβίες, μα πάθη, λάθη, σφάλματα. Όλοι μας είμαστε άνθρωποι.
Και εσύ άνθρωπε την ημέρα της πρωτοχρονιάς θα υψώσεις το κρυστάλλινο
ποτήρι σου και θα ευχηθείς σε όλους αυτούς που βρίσκονται γύρω από
το όμορφο τραπέζι του σπιτικού σου μα πάνω από όλα θα ευχηθείς
για σένα. Θα αποζητήσεις νέα θέλω και άλλες επιθυμίες, διαφορετικές.
Όμως δεν θα σκεφτείς τα λάθη ολόκληρου του χρόνου, μονάχα θα
λαχταράς τις χαρές του νέου.
Και την επόμενη μέρα άλλος ένας χρόνος επιβίωσης ξεκινά!
Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε το μίσος, ας παραγκωνίσουμε την
έχθρα και ας αποζητήσουμε για λίγο το κρυφό συναίσθημα της χαράς.
Ξέρω, κρίση αλλά εμείς μπορούμε να νιώσουμε καλύτερα από τον
καθένα τον εαυτό μας, μόνο εμείς!
Για αυτό την επόμενη μέρα, χαμογέλα και ότι μας αξίζει,
σίγουρα θα έρθει να μας βρεί..!

Σιωπηλό ταξίδι.

Η μοναξιά της νύχτας με τρομάζει φίλε, μοναχικέ.
Έρημε ταξιδιώτη της ζωής, η σιωπή σου με πνίγει, με πονά.

Το βλέμμα σου το ταξιδιάρικο ζητά να ξεφύγει,
μακριά να τρέξει, να γελάσει δυνατά.

Πως ζητά ελευθερία η ψυχή από το μυαλό;
Θέλει να δει το άγνωστο; Να γευτεί το μυστήριο του κόσμου,
ή μήπως να μυρίσει την βρωμιά του κλειστού κοιμητηρίου
μιας βουβής καρδιάς;

Ξέρω, ξέρω, είναι η αλήθεια αυτή
που ειπώνεται στα χείλη τα ξερά.

Όμως πως να στο πω, πως να στο εξηγήσω;
Για μένα είναι η αλήθεια χτισμένη,
μέσα σε ψεύτικα κάστρα.

Ο ντουνιάς γεμάτος από ανθρώπινες ψυχές.
Πολλές, άσπρες, μαύρες και κίτρινες αν θες.

Ζήτησες χάρες, απαίτησες αλήθειες και μίσησες το ψέμα,
μα σαν την γλύκα του δοκίμασες έκλεισες το βλέμμα.

Ξέχασες, λησμόνησες όσα εσύ είχες ζητήσει, όσα είχες εκτιμήσει.
Έχασες αξίες, πως το λένε, ναι, ιδανικά,
είπες ένα βράδυ, μεθυσμένος σε μια γωνιά,
πως σε παρέσυραν πάθη δυνατά.

Ναι, πιστεύω στα πάθη, μα περισσότερο στα λάθη.
Εκείνα δες αν θες να γνωρίσεις τον εαυτό σου,
εκείνα αγάπησε αν θες να γίνεις πιο όμορφος,
και μισησέ τα αν θες να απλά να κυριαρχήσεις.

Χάθηκαν οι ψυχές οι ελεύθερες, οι αντάρτισσες,
πλέον επικρατούν οι σχέσεις οι φιλάργυρες.

Μικροί, μεγάλοι βουτηγμένοι στην ξεγύμνια της σιωπής,
κλείσμενοι σε ανθρώπινα παιχνίδια της στιγμής.

Εφήμερα όλα, περασμένα,
μα όχι ξεχασμένα.
Μετρημένα τα λεπτά της ζωής,
νεκρά σε μια γωνία,
να σου δείχνουν την αξία του να ζεις.

Το κάλπικο όνειρο.

Στον ήλιο κείτεται νεκρό
το όνειρο του χθες.
Καμένο απο την δύναμη του φιλιού,
σε κοιτά παράνομα και ας μην φταίς.
 
Το αύριο παράνομα κοιτά,
σαν αγρίμη, παλιό της ψυχής,
σαν φύλακας κέρβερος,
μιας νύχτας ουτοπικής.
 
Ζητά η καρδιά αίμα παρθένο,
 σε μια νύχτα απρόσωπη, βουβή,
σαν τρένο παλιό, παρατημένο,
 στοιχειώνει την ίδια της την μορφή.
 
 Προσπαθούν να ξεφύγουν τα "θέλω",
μέσα από το κλουβί,
παλεύουν με θεούς κ δαίμονες,
μα τα νικά η ίδια τους η ψυχή.
 
Αρχίζει ανέλπιστα να χτίζει,
 μια ιστορία μικρή,
να δίνει ένα ψεύτικο νόημα,
 στην άδεια του ζωη.

Ζητά, κερνά,
μα ίδιος ο ρυθμός, ίδια η στιγμή,
ξεχνά και ζητά λάθη παλιά,
λησμονεί την αξία την πραγματική. 

Σηκώνεται και προχωρά,
καλπάζει δυνατά,
θέλει να δει τον εαυτό του,
 να νικάει πάντα.
 
Παραταει τις σκέψεις,
 σε μια άκρη του μυαλού,
ζητάει μια αλήθεια κάλπικη
και ας βρίσκεται μακριά από τα ίχνη του καλού.

Σκέψεις.

Στα σύννεφα τα χαμόγελα χαμένα.
Θολό το βλέμμα σαν σε κοιτά.

Χαμένη η ψυχή, φοβισμένη,
σε μια γωνία σε ζητά.

Στενάχωρες οι σκέψεις,

εγκλωβισμένες, σε νεκρική σιωπή.

Είσαι μακριά, σε μια διάσταση ουτοπική.
Αποζητάω ένα δικό σου φιλί, ένα χάδι.

Να νιώσω για λίγο ζωντανός,
να επιστρέψω στης ζωής την φυλακή.

Πάνω στο βουνό της λογικής το ''είναι'' μου ακροβατεί,
θεούς και δαίμονες πολεμά, και την αγάπη πείθει.

Περπατώ μέσα στην σκέψη σου, μαγεύεις την δική μου,
αφήνω το αύριο να σε πλανέψει καλή μου.