Ελεύθερη ψυχή.

Στα μονοπάτια της ψυχής ταξίδεψε το μυαλό του.
Φίλο δεν είχε στο πλευρό μα μήτε και αδερφό του. 

Έζησε ελευθερός μα με δεσμευμένες σκέψεις.
Δίχως φιλιά ερωτικά μέσα σε βυθισμένες λέξεις.
 
Γνώρισε τον έρωτα και την αγάπη σε μια νυκτί,
στης ζωής το ξεχασμένο σταυροδρόμι.
 
Πήρε πνοή, κράτησε την στιγμή,
κυνήγησε της αιωνιότητας την κορυφή.
 
Δίπλα σε παράθυρα ανοιχτά,
σε μισογκρεμισμένα κτίρια,
έμαθε η καρδιά μονάχα να αγαπά.!

Γνωμικά-στιχάκια.

Με το παρελθόν συνάνθρωπε όποιος τα βαλέ δεν βγήκε νικητής,
γιαυτό κοίτα το μέλλον κ γίνε πιο ρεαλιστής.!

Τα ''ήθελα'' είναι πιο αδύναμα από τα ''θέλω'' γιαυτό διαλέγω το ''μπορώ''.

Ζω για μια μονάχα στιγμή
για τότε που θα καταλάβεις
ποιός πραγματικά αξίζει σε αυτή την ζωή.

Θα κάνω ότι θέλω γιατί πολύ απλά μπορώ,
οι λέξεις και οι σκέψεις τρίτων με αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Αν δεν ζήσεις, δεν πρόκειται να εκτιμήσεις.

Αν δεν με ξέρεις, μπορείς να με μάθεις,
μα μόνο ένα μην κάνεις
μην προσπαθήσεις να με αλλάξει.

Χτίσε το ''εγώ σου'',
κατέστρεψε τον εγωισμό σου.

Όλες οι αγάπες που παιρνούν από την ζωή μας έχουν την μοναδικότητα τους, όλοι μας κερδίζουμε κάτι από αυτές, ποτέ δεν μετανιώνουμε για τα αισθήματα που νιώθουμε ή νιώσαμε, μετανιώνουμε μονάχα για τις σκέψεις μας που δεν έγιναν λόγια ώστε να χαράξουν τον δρόμο με τις πράξεις μας.!

Ο πιο στενός φίλος του ανθρώπου είναι το μυαλό του.

Η ''μοναξιά'' κάποιες στιγμές μπορεί να σε λυγίσει, άλλες πάλι όχι, 
σίγουρα όμως σε βοηθά να καταλάβεις ποιός πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα σου.

Γεννήθηκα μονάχα για να αγαπώ,
το μίσος είναι για ον απάνθρωπο.

Μπορεί αν μην γνώρισα την απόλυτη ευτυχία μέχρι στιγμής
μα σε αυτή θα προσμένω ως την τελευταία μου πνοή.

Το παιχνίδι της ζωής άλλος το ξεκινά κ άλλος το τελειώνει,
παίζει πιο πολύ αυτός που ξέρει στα δύσκολα να επιβιώνει.

Αυτοί που σε αγαπούν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι αυτοί που δεν σε αφήνουν να πέσεις, αλλά κ να πέσεις βρίσκονται δίπλα σου έτοιμοι να σου δώσουν το χέρι τους, αυτοί σε ΑΓΑΠΟΥΝ, οι άλλοι απλώς υπάρχουν στην ζωή σου.!

 

 

 

Γνωμικά-στιχάκια.

Η δύναμη της αγνής καρδιάς και του απλού μυαλού είναι μεγαλύτερη απο όλα τα χρήματα του κόσμου αλλά κ απο εκείνη της ματαιόδοξης καλοπέρασης.

Στο σχολείο μαθαίνεις,
στην ζωή υπομένεις.

Μην ρωτήσεις κανέναν για το ποιός είσαι, μονάχα τις ''ΠΡΑΞΕΙΣ'' σου.

Η "ΤΙΜΗ" δεν έχει τιμή, όμως οι περισσότεροι την ξεπουλάνε στην στιγμή.

Πολλοί μπορούν να είναι μοντέρνοι, εκεντρικοί, σνόμπ, καλοί, κακοί, λίγοι όμως μπορούν να είναι ο εαυτός τους.

Να μάθεις στην ζωή σου να χτίζεις αργά για να μην γκρεμίζεις εύκολα.

Μπορείς να φοβάσαι τα πάντα κ τους πάντες μα ποτέ να μην φοβηθείς τον εαυτό σου.

Η ποιότητα έχει χάσει το χρώμα της,
η βλακεία έχει ανακαλύψει την κρυμμένη δυναμή της.

Όπως το φως για μερικούς, έτσι και η αλήθεια για κάποιους αλλούς
είναι μια πολυτέλεια την οποία δεν μπορούν να υποστηρίξουν.

Το δάκρυ είναι η σημαντικότερη δοκιμασία από την οποία πρέπει να περάσει το ανθρώπινο συναίσθημα για να καταφέρει να κατανοήσει την δύναμη του αληθινού χαμόγελου.


Να αποφεύγεις την στάση του ''ήλιου'', να προσπαθείς να λάμψεις,
βλάπτοντας αυτούς που προσπαθούν να σε πλησιάσουν!!
Να στέκεσαι στην ζωή σου σαν το ''φεγγάρι'',
ήρεμο, έχωντας δίπλα σου φίλους σαν τα αστέρια,
να έχεις πολλούς, να ξεχωρίζεις λίγους.

Οι νόμοι εμπεριέχουν ένα αίσθημα φόβου για τους τρελούς, αποτελούν μια φειδωλή πραγματικότητα για τους λογικούς και μια φυλακή για τους ονειροπόλους!

Μην προσμένεις τίποτα απο τους άλλους, όμως να απαιτείς τα πάντα απο τον εαυτό σου.

Οι ''δυνατοί'' άνθρωποι περπατούν με τον ίδιο ρυθμό στο φώς χωρίς να αλλοιώνουν τον βηματισμό τους στο σκοτάδι.

Ότι αγγίζει την καρδιά,
ποτέ το μυαλό δεν το ξεχνά!


Η γνώση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, αντιθέτως η άγνοια γκρέμισε πολιτισμούς.


Ονειροπόλες σκέψεις, ρεαλιστικές πράξεις!
Ο τέλειος συνδυασμός!


Οι στιγμές, ξεπηδούν απο το χθές, μπερδεύουν το σήμερα,
κυριεύουν το αύριο, χαράζουν το μέλλον.


Όταν είσαι μόνος φυσικό είναι να νιώθεις μοναξιά,
όταν όμως είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους και νιώθεις μοναξιά,
τότε απλά τα πράγματα, βρίσκεσαι δίπλα σε λάθος άτομα.

Την ψυχολογική υποστήριξη που μπορεί να σου προσφέρει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο,
δεν μπορεί να στην προσφέρει ο καλύτερος ψυχολόγος του κόσμου!

Για να αλλάξεις δεν φθάνουν τα λόγια,
ίσως να μπορέσεις με πράξεις.
Να αλλάξεις αν το θελήσεις,
απο τα λόγια των άλλων τον εαυτό σου μην μισήσεις!


Ποτέ σου μην προσπαθήσεις με άσχημες πράξεις χρήματα να κερδίσεις.
αλλά αν χρειαστεί, αυτόν που θα στερήσει τους κόπους σου να τον ''κατεδαφίσεις''!


Ζήσε την ζωή σου κάνοντας όνειρα,
όμως μην την ζείς μέσα σε αυτά!

Στους άλλους ψέμματα εύκολα μπορείς να πείς,
στον εαυτό σου όμως πρέπει να προσπαθήσεις πολύ,
θα δυσκολευτείς.

 

Γνωμικά-στιχάκια.

Δεν χρειάζεται να είσαι έξυπνος για να πείς εξυπνάδες,
όμως χρειάζεται να είσαι αληθινός για να πείς αλήθειες.

Όσα έζησα κ απο όσα επέζησα μέχρι τώρα μου δίδαξαν
πως ότι κ να κάνω περαστικός θα είμαι σε αυτήν την ζωή.

Αν δεν βγείς ''σήμερα'' στους δρόμους, αύριο δεν θα μπορείς κ ας το θέλεις.

Υπάρχουν πολλών ειδών εγκλήματα, άλλα γίνονται με λέξεις, άλλα με πράξεις κ τα χειρότερα από τα διλλήματα.

Για όσα θα έρθουν και όσα θα απαιτήσω,
πρέπει να είμαι έτοιμος να τα δω, να τα ζήσω!

Μην το παίζεις κάποιος, αλλά ούτε να πιστεύεις πως είσαι κάποιος.
Απλά να υπερασπίζεσαι την ΚΟΥΛΤΟΎΡΑ σου.

Ο ονειροπόλος ζει το παρελθόν, ο τολμηρός το παρόν και ο έξυπνος ζει το μέλλον.

 Η λέξη πλούσιος απο μόνη της σου γεμίζει τις τσέπες,
όχι όμως απαραίτητα την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή!

Η δύναμη της αληθινής αγάπης μπορεί να νικήσει τον ''Διάολο'',
μα μπορεί να νικήσει ακόμα και τον ''Θεό''.!

Όταν μάθεις να ζηλεύεις τον εαυτό σου και πάψεις να ζηλεύεις τους άλλους
μονάχα τότε μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου ως φιλελεύθερο άνθρωπο στην ψυχή και στο μυαλό.

Μυρίσε τον θάνατο και μετά κανε παράπονα πως σου βρωμάει η ζωή.

 Βλέπω την ζωή να εξελίσσεται μπρος στα μάτια μου και κάνω μονάχα ένα πράγμα , την απολαμβάνω.

 

Το δάκρυ.

Τι είναι αυτό που στα μάτια σου στάζει;
Μην είναι ένα απάνεμο αγιάζι ή μήπως ένα δάκρυ δυνατό;
Μην είναι η καρδιά σου που από μέσα της φωτιές τάχα βγάζει;
Ή μήπως το φεγγάρι που φέγγει στο σωρό;
Σαν να κοιτώ έναν γέρο να κλαίει και ένα παιδί να γελά.
Και οι δυο τους άνθρωποι ίδιοι μα αιώνες μακριά.
Κλαίει ο ''χρόνος'' που περνά και η άνοιξη που επιστρέφει κρυφά χαμογελά.
Κρύβεις μέσα σου έναν παράδεισο ζεστό και μια κρύα κόλαση.
Όλα εκείνα που θέλησα κάποτε να πω, μα δεν έμαθα να λέω.
Η καρδιά σου κάθε χάραμα ανήκει σε διαφορετική παρέλαση.
Και εγώ μακριά σου στο βρεγμένο παράθυρο να κλαίω.
Καθώς συνεχίζω να κοιτώ τα μάτια σου τις σκέψεις μου βυθίζω.
Βυθίζω το χθές, βυθίζω το παρόν και προσμένω μονάχα το μέλλον.
Κοιτώ το αύριο πιο μακριά και την σκέψη μου στο φεγγάρι την γυρίζω.
Κοιτώ και τα μάτια σου και κάπου εκεί βαθιά τον παράδεισο μέσα στην κόλαση αντικρίζω...!

Αν.

Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, άνθρωποι μικροί, άνθρωποι μεγάλοι.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, με λευκές ψυχές δίχως μαύρες καρδιές.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, με καθαρό μυαλό, δίχως την ανθρώπινη ζάλη.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, όλες τις νύχτες και όλες τι μέρες.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, στο χάραμα και το ηλιοβασίλεμα.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, στο φως και το σκοτάδι.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι, προτιμώντας ένα κλαδί ελιάς για στέμα.
Αν όλοι ήμασταν ίδιοι και προτιμούσαμε αντί για πλούτοι ένα αθώο χάδι.
Ίσως τότε να κοιτούσαμε αλλιώς τον κόσμο,
εκτιμώντας του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά το συναισθηματικό υπόβαθρο.
Ίσως τότε ο κόσμος να γινόταν ονειρικός,
ίσως τότε να άξιζε να γίνεις αιώνιος .!

Η αληθινή αγάπη.

Η αγάπη είναι ένας παράδεισος τόσο μεγάλος μα και συνάμα τόσο μικρός.
Είναι τόσο μεγάλος που χωρά μέσα του η ειλικρίνεια, η συμπαράσταση, το πάθος, ο σεβασμός, η εκτίμηση. Χωρά μέσα του μια ολόκληρη αληθινή ζωή μα είναι τόσο μικρός για να χωρέσουν ψέματα μέσα του. Δεν έχει ελεύθερες γωνιές για να καταλαγιάσει το μίσος, η έχθρα, η μισαλλοδοξία.
Όταν αγαπάς δεν πρέπει να κρατάς συναισθήματα. Αν τα κρατήσεις δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά. Η αγάπη δεν εξαγοράζεται μέσα από πείσματα και αδιάφορες στάσεις. Όταν αγαπάς μένεις σταθερός κρατώντας ψηλά την χρωματιστή σημαία που πάνω της φωνάζει η αγάπη.
'' Είμαι εδώ και σε αγαπώ ''. Η πραγματική αγάπη ενώνει ανθρώπους, δεν χωρίζει.
Την βλέπω ολοένα και πιο έντονα στα μάτια των γονιών μου κάθε μέρα που περνά και δεν σταματώ να ελπίζω πως κάποια στιγμή θα δω το βλέμμα αυτό στον καθρέφτη το πρωί.

Το περβάζι της άνοιξης.

Κινείται το όνειρο σαν παιδί μωρό,
κινείται άφοβα στο άυριο.
Πόσο θα ήθελα να γεμίσει ο ουρανός παιχνίδια,
να γεμίσει ως απάνω με της αγάπης διάφορα στολίδια.
 

Να μυρίσει η μέρα άνοιξη
και ας είναι μια νύχτα ενός ξεχασμένου χειμώνα,
να μυρίσει το άνθος της ζωής
και ας είναι τελικά μια ανεμώνα.

Πόσο θα ήθελα το χθές μέσα από το παράθυρο να επιστρέψει,
να μου ξύσει τις πληγές και η παλιά αγάπη πίσω να έρθει.
 

Πόσο νιώθω την ανάγκη να νιώσω πάλι νέος,
να νιώσω για στερνή φορά από το χαμμένο βλέμμα της το δέος.
 

Που να κρύβεται τελικά ο πόνος μιας ανάμνησης,
κάτω από το χαλί της καρδιάς ή
στην ξεθωριασμένη εικόνα μια μάχης άνιση;

Πίστη.

Τι κ αν όλα πάνε αριστερά,

τι κ αν δεν βλέπω χαρούμενα πρόσωπα.

Τι κ αν το κατεστημένο όλους μας τρομάζει,

τι κ αν η ζωή που για μας φτιάξανε με πειράζει.

Τι κ αν έφαγαν πολλά,

τι κ αν έκλεψαν ακόμα περισσότερα.

Κήρυκες έχει γεμίσει η κοινωνία,

προσπαθώντας ο καθένας του να δώσει την δική του ερμηνεία,

επί σκηνής,

μα δίχως προθυμία για πράξεις.

Πάλι λόγια χιλιοειπωμένα,

πάλι η καρδιά κομμάτια απο τα δικά τους πεπραγμένα.

Όσα κ να μου κάνουν δεν θα σκύψω το κεφάλι μου,

θα το έχω ψηλά αγναντέυοντας την ελπίδα 

με μονο σύμμαχο την ΠΙΣΤΗ μου.!

Το σταυροδρόμι του πολέμου.

Είναι κακός ο πόλεμος μάνα, είναι κακός.
''Αίματα'' κυλούν παντού και άνθρωποι πονούν.
Είναι υγρός ,μάταιος, άδικος και οδηγεί πάνω σε τοίχους,
έξω στα βουνά και μέσα σε λαβυρίνθους.
Περνά μα η ιστορία δεν ξεχνά,
τους ήρωες τους οποίους πήρε μαζί του,
με άνθη στολίζει την μνήμη τους.
Είναι κακός ο πόλεμος μάνα, τον έζησα σε μια άλλη μορφή.
Μέσα σε σπηλιές και άγνωστα μέροι.
Μα δεν με οδήγησαν εκεί όπλα και ξερά σπαθιά,
με οδήγησαν του κόσμου η λιγοστή αγάπη
και η άσχημη ψευτιά.!

Άνθρωπος.

Οι άνθρωποι γεννιούνται,
και σαν λουλούδια μεγαλώνουν.
Άλλοι κοιτούν τον ουρανό και άλλοι μέσα σε φυλακές την ψυχή τους σκλαβώνουν.

Μεγαλώνουν κοιτώντας τον κόσμο,
μέσα από φυλακές, μέσα από κλουβιά,
τα οποία από τα δικά τους χέρια
συνήθως είναι χτισμένα.

Αποζητούν το κλειδί της αιώνιας ευτυχίας
και ας γνωρίζουν πως αιώνια δεν θα ζούν,
αποζητούν πάντα πιο πολλά από όσα αποκτούν.

Προσπαθούν, ξαναπροσπαθούν,
για την τέλεια στιγμή,
δεν μπορούν να δουν,
πως τέλεια είναι η ίδια η ζωή.

Πληγώνουν τους άλλους,
ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό,
πληγώνουν και μέσα τους γεννούν τον πόνο.

Μετανιώνουν για πράξεις,
για σκέψεις, για περασμένα,
για όσα η καρδιά δεν έζησε
και για όσα δεν έγιναν ξεχασμένα.

Νιώθουν, αγαπούν, μισούν,
νιώθουν το φιλί, αγαπούν την ζωή,
μισούν της καθημερινότητας το κελί.

Γεννιούνται, μεγαλώνουν, γερνούν,
και κάποια στιγμή κοιτούν τον καθρέφτη,
ξαφνικά καταλαβαίνουν πως τα χρόνια περνούν.

Περνούν και γελούν με εκείνους που νομίζουν
πως μπορούν να τα φθάσουν,
πως μπορούν για πάντα τον θάνατο να ξεγελάσουν.

Μα ο θάνατος τους περιμένει όλους,
άλλους '' γλυκά '' του υποδέχεται και άλλους μέσα από '' πόνους ''.
Πόνους ψυχικούς ,πόνους καρδιάς, πόνους ψυχής,
τους πόνους για τους οποίους αιώνια, αξίζει να ζεις ...!

Κινητήριος μοχλός.

Οι σκέψεις πολλές στο κεφάλι. Είχαν κουράσει τον νου και μια δυσφορία είχε αρχίσει να ερεθίζει τους παλμούς της καρδιάς οι οποίοι με την σειρά τους συμπλήρωναν την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόμουν.
Τον τελευταίο χρόνο έχασα την δουλειά μου. Τα οικονομικά πήραν την κάτω βόλτα και η ζωή μου άρχισε να γεμίζει με ασπρόμαυρο χρώμα. Η λέξη ελπίδα ίσα που αχνοφαινόταν στο λεξιλόγιο μου και όσο προσπαθούσα να ανακαλύψω τρόπους διαφυγής τόσο πιο εύκολα κυλούσα στον βούρκο της μιζέριας. Κανένα χέρι βοηθείας από κανέναν. Όσοι γνωστοί είχαν απομείνει είχαν μετατραπεί στις δύσκολες στιγμές σε αγνώστους και η λέξη φίλος είχε χάσει το νοημά της. Το πιο δυνατό χτύπημα της ζωής το ένιωσα όταν έχασα το μοναδικό στήριγμα της ζωής μου. Την μητέρα μου. Τον άνθρωπο που με είχε φέρει στην ζωή και πάλεψε με νύχια και με δόντια για να με κρατήσει σε αυτήν ακέραιο, ζωντανό μα πάνω από όλα να με κάνει ανθρωπο. Πόσο μου λείπει η μητέρα μου αυτή την στιγμή. Μου λείπουν τα χάδια της όταν πονούσα. Τα λόγια της κάθε φορά που οι σκέψεις με έπνιγαν. Κάθε βράδυ που σκέπαζε το ημίγυμνο κορμί μου για να με προστατέψει από το βραδινό ψύχος. Αχ να είχα δίπλα μου την μάνα μου.
Σήκωσα το κεφάλι και το βλέμμα ξέφυγε από το υγρό τοπίο λάσπης που περιπλανιόταν για αρκετή ώρα. Η γεμάτη νοσταλγία εικόνα της μάνας μου άρχισε να διαλύεται μέσα στο λουτρό από ηλιαχτίδες που είχαν ξεχειλίσει τον ουρανό. Χαμήλωσα τα μάτια και προσπάθησα να διακρίνω τα γεγονόταν τα οποία διαδραματίζονταν γύρω μου. Καθώς κοιτούσα διάσπαρτα τα μάτια κόλλησαν πάνω σε έναν θυληκό κινητήριο μοχλό. Σε μια γυναίκα.
Σε ευχαριστώ ζωή που μου έστειλες ένα σημάδι για να συνεχίσω να ζω.

Λιγότερο κακό , περισσότερο καλό .

Από την δημιουργία του ανθρώπου το κακό και ο φθόνος , η ζήλεια και η καχυποψία , το θράσσος και η περιέργεια ήταν λέξεις που συνόδευαν τις σκέψεις των ανθρωπών μέχρι και σήμερα.Κανείς δεν γεννιέται άγιος και πολύ δύσκολα θα γίνει .Όμως αυτό που ενοχλεί πολύ κόσμο είναι η στάση των συνανθρώπων του προς το προσωπό του.Οι συμπεριφορές έχουν αλλάξει και όσο οι καιροί δυσκολεύουν τόσο πιο πολύ γίνονται άσχημοι στην ψυχή .Αναγκάζονται από συναισθήματα , δεν μπορούν να τους επιβληθούν , γίνονται έρμαια τους . Ακούνε τον ήχο του χρήματος, θυσιάζουν ιδανικά στον βωμό του , ξεχνούν αξίες , λησμονούν . Αδύναμοι άνθρωποι γεννήθηκαν και απλώς δεν κατάφεραν να δυναμώσουν στην συνέχεια . Ξέχασαν όλα αυτά που διδάχθηκαν από τα βιώματα της ζωής ,  γιατί απλώς δεν τους έδωσαν την ιδιαίτερη σημασία που έπρεπε. Μέσα από την μιζέρια τους υπέθεσαν πως έγιναν δυνατοί, τρανοί , πως με τα χρήματα που είχαν κέρδισαν όλα όσα ονειρεύονταν .Σίγουρα , κέρδισαν ότι υλικό αγαθό θέλησαν , όμως το πιο δύσκολο επίτευγμα του ανθρώπου είναι να κερδίσει την αγάπη των άλλων  και το πιο δύσκολο εγχείρημα να την δώσει εκεί που επιθυμεί. Μπορεί κάποιος να αποκτήσει αμύθητα πλούτοι αλλά αν αυτά  δεν συνοδεύονται με αγάπη , ανθρώπους αληθινούς στο πλευρό του και έναν μεγάλο έρωτα  καμία απολύτως σημασία δεν έχουν τα μηδενικά των τραπεζικών τους καταθέσεων.
Θα ήταν καλό να ευχόμαστε όσο το δυνατόν λιγότερο κακό και να αποζητούμε έντονα τις ευτυχισμένες στιγμές που μπορούν να προσφέρουν κάτι καλό όχι μονάχα σε εμάς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.
Να μαθαίνουμε από τα λάθοι μας ,να μην τα επαναλαμβάνουμε .Το κυριότερο , ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΆΜΕ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ , γινόμαστε πιο όμορφοι και όχι μόνο εξωτερικά ..!

Εσωτερική αναζήτηση .

Η εσωτερική αναζήτηση είναι σημαντικότερη από όλες τις αναζητήσεις που κάνουμε κατά καιρούς στην ζωή μας , τα αποτελέσματα αυτής είναι πιο αναγκαία και  από τους μεγαλύτερους θησαυρούς του κόσμου. Όσο και να λάμπει ένα διαμάντι που θα μας δώσουν , τα μάτια μας δεν μπορούν να διακρίνουν αν δεν γνωρίσουν την πραγματική και ρεαλιστική αξία του αντικειμένου που έχουν μπροστά τους . Από μικρούς μας μαθαίνουν, μας γαλουχούν με αξίες , ιδανικά , πρότυπα που καταβάθος όλα περιτριγυρίζονται απο το χρήμα , προσπαθούν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους , τα δήθεν ιδανικά και οι ψεύτικες αξίες που υποστηρίζουν , είναι το ''φαίνεσθαι'' , το πραγματικό ''είναι'' δεν υπάρχει, έτσι κ όλοι μας , έχουμε κρατήσει το  '' φαίνεσθαι '', συμπεριφερόμαστε ανάλογα με τα πρέπει του κάθε ''προσαρμοσμένου νόμου'' ακολουθούμε το ρέμα του βόθρου της ''αξιολάτρευτης κοινωνίας'' .
Όλοι πως και πως να δείξουμε πως είμαστε πλούσιοι, πως δεν πεινάμε , πως η λέξη '' προβλήματα'' μας είναι άγνωστη και πως το να  παραδεχθώ πως είμαι φτωχός είναι κακό .
Όλοι μας ακούμε την κοινωνία, εκείνη που μας οδήγησε εδώ, όλος αυτός ο ''καθωσπρεπισμός'' εκείνο το ''φαίνεσθαι''  που στα μάτια μας αξίζει περισσότερο και απο την εικόνα του ''Χριστού'' , εκείνο το ''είναι'' που το αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι . Πρέπει η νοοτροπία να αλλάξει , ο τρόπος σκέψης να διαφοροποιηθεί , να κάνουμε ότι μας ευχαριστεί μεν αλλά δε να μην ξεπερνάμε τα όρια μας καταπατώντας εκείνα των συνανθρώπων μας  , να μιλάμε με λέξεις αλήθειας όχι με λέξεις επιφανιακές μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε εντύπωση , πρέπει να μας αφήνει παγερά αδιάφορους η γνώμη του κόσμου , να μας ενδιαφέρει όμως ο κανόνας των άγραφων νόμων της ζωής , εκείνοι μας βοηθούν να είμαστε ακόμα άνθρωποι .!

Το απρόβλεπτο τέλος.

Αν αύριο έφευγα θα ήθελα να κλείσω τα ανοιχτά παράθυρα και να βγώ από την πόρτα σαν κύριος.
Θα ξυπνούσα το πρωί και θα έπλενα το προσωπό μου για να με δω απέναντι στον καθρεύτη ''καθαρό'', θα ήταν το υπόλοιπο της ζωής μου και θα έπρεπε να κάνω ότι αγαπάω, ότι θα με γέμιζε, ότι θα με έκανε να νιώσω ''εγώ''. Θα ντυνόμουν με τα καλά μου  χωρίς να με αγγίξει η κριτική των γύρω μου καθώς θα με έβλεπαν  με το μαύρο μου κουστούμι στις δέκα η ώρα το πρωί. Θα περνούσα από το περίπτερο για να αγοράσω την εφημερίδα μου και τον αργό θάνατο που είσπνεα καθημερινά, οι καταχρήσεις σου δίνουν την γλύκα της ζωής και το απαγορευμένο είναι εκείνο που ποθείς πιο πολύ. Έπειτα θα περνούσα από την δουλειά να τους αποχαιρετήσω όλους, καλούς, κακούς μα και τους αντιπαθητικούς γιατί  κάποιες λέξεις μας χώρισαν αλλά μας ένωσε η ζωή στο ίδιο σταυροδόμι, τίποτα δεν κέρδισα που είχα εχθρούς, έγινα καλύτερος από τους φίλους, θα έδινα το πόστο μου στην εταιρία στον γυαλάκια του τελευταίου γραφείου γιατί ήταν εκείνος που δούλευε περισσότερο, μιλούσε λιγότερο αλλά κανείς δεν το εκτίμησε και τις μετοχές μου θα τις δώριζα σε ιδρύματα μικρών παιδιών, εκεί που στεγάζεται το μέλλον αυτού του κόσμου, εκεί θα έπρεπε να επενδύσουμε όλοι μας, να βοηθήσουμε να πραγματοποιηθούν όλα αυτά τα όνειρα, τα οράματα, οι απλές και αγνές σκέψεις.
Θα έβγαινα από το γραφείο ανακουφισμένος με το τσιγάρο να καίει τα χείλη μου,  θα άνοιγα το κινητό και θα καλούσα όλους εκείνους που είχα κάνει κακό, εσκεμμένα ή μη, μια συγνώμη δεν θα αρκούσε αλλά θα είχα κατανοήσει το σφάλμα μου και θα είχα κάνει αυτό που αισθανόμουν εκείνη την στιγμή.
Μια μεγάλη ανάσα και θα ήμουν έτοιμος για την συνέχεια του υπόλοιπου της ζωής μου, θα έπερνα τον έρωτα μου τηλέφωνο να την προσκαλέσω για μία βόλτα διαφορετική από όλες τις υπόλοιπες φορές, θα συναντιόμασταν στο πάρκο και θα το διασχίζαμε τρώγοντας μαλί της γριάς που ήταν το αγαπημένο μας, στο τέλος της διαδρομής θα ξαπλώναμε στο χορτάρι, θα κοιτούσαμε τον ουρανό, θα ταξίδευε ο νούς και  η ψυχή θα είχε απελευθερωθεί από τα ''δεινά'' που την δένουν,  κάπως έτσι το απόγευμα θα είχε περάσει και θα ερχόταν το βράδυ.
Το βράδυ, το σπίτι θα ήταν λουσμένο με φίλους, καλούς φίλους, εκλεκτούς, εκείνους που σε διαλέγουν και τους διαλέγεις, όχι εκείνους που σε προσελκύουν γιατί φαίνεσαι κάποιος, αλλά γιατί είσαι αυτός που είσαι, και όχι εκείνους που έχεις δίπλα σου για το συμφέρον σου αλλά εκείνους που γεμίζουν την ζωή σου. Θα κυλούσε όμορφα η βραδιά, ήρεμα, θα ένιωθα εκείνη την αγάπη για την οποία αξίζει κάποιος να ζει, αξίζει κάποιος να αποζητήσει την αιωνιότητα, αξίζει κάποιος να πει πως έζησε.
Τα μεσάνυχτα τα πράγματα θα έπαιρναν σε μεγάλο βαθμό την τροπή που μου είχαν περιγράψει οι γιατροί, απο μόνο του το σώμα θα άρχισε να τρέμει, ο βήχας θα είχε μια προτόγνωρη ένταση,  θα προσπαθούσα  να σηκωθώ απο το κρεβάτι, μάταια, το χέρι θα άπλωνα για να καλέσω σε βοήθεια αλλά θα ήταν αδύνατο να υπακούσει.

Να που η μέρα που φεύγω είναι η σημερινή, τα μάτια μου καρφωμένα στον ουρανό, αποζητώντας την ύστατη στιγμή την ελευθερία που δεν αντίκρυσε η ψυχή, μπορεί να μην φεύγω πλούσιος σε υλικά αγαθά αλλά η καρδιά μου γέμισε αγάπη, το μυαλό εικόνες και η ψυχή εμπειρίες.

Το αληθινό ''πνεύμα''.

Τι και αν έψαξα στην άββυσο της ψυχής σου εκεί που οι σκέψεις χουρνιάζουν απαλά την δυναμή τους.
Τι και αν αναζήτησα νέες πατρίδες, σε καινούργιες σελίδες, δεν γύρισες πίσω εσύ, αξέχαστη χριστουγεννιάτικη γιορτή.
Το μυαλό δεν κινήθηκε σε ήρεμα τοπία, είχε την δική του θεωρία, έψαξε, αναζήτησε, λαχτάρησε, μα νικήθηκε από την καρδιά. Από μια δύναμη παλιά.
Όπως μεγάλωνα έβλεπα λαμπιόνια να ανάβουν και να σβήνουν, να καίνε μα να υπομένουν.
Ζήτησα δυο χέρια να με αγγίζουν, να τα φροντίζω, στην αγκαλιά μου να κλείνουν.
Δεν έπαψα μα ούτε και  θα πάψω να ελπίζω,
σε κάτι καλύτερο, σε κάτι πιο δυνατό.
Σε αυτό το ''κάτι'' που θα είναι αληθινό!

Η αλήθεια δεν διαγράφεται !

Με αφορμή τον θάνατο ενός ακόμα ανθρώπου με ηγετικές ικανότητες και πνεύμα επαναστατικό ξεπήδησαν στην επιφάνεια οι κρυφές πτυχές των ''δυνατών'' πάνω σε αυτήν την γη.
Η αλήθεια μπορεί να κρυφτεί, να σιωπήσει, να φιμωθεί, αλλά σε καμία περίπτωση να διεγραφεί, έτσι και στην περίπτωση ''Καντάφι-Λιβύης'' που επί 41 χρόνια βρισκόταν στην εξουσία δίχως να κατέχει κάποιο επίσημο αξίωμα απλά με τον χαρακτήρα του, το επαναστατικό του πνεύμα, τη θέληση για ριζικές αλλαγές, με όραμα για ένα κράτος ελεύθερο το οποίο δεν θα ήταν έρμαιο του κάθε παραδόπιστου και αχόρταγου πλανητάρχη κατάφερε να φέρει την Λιβύη σε μια θέση καλύτερη απο πολλές ''ευκατάστατες'' χώρες του υπόλοιπου ΄΄ελεγχόμενου κόσμου΄΄.
Επί Καντάφι στη Λιβύη πεινούσε ένα ποσοστό κάτω από το 5%, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο οι φόροι των τροφίμων είχαν ανοδική πορεία, στην Λιβύη απλώς είχαν καταργηθεί. Προσπαθούσε μαζί με την κυβέρνηση ο πλούτος να μοιράζεται δίκαια και ο απλός λαός να συμμετάσχει στην ευημερία. Η Λιβύη έγινε τόσο πλούσια διότι έχει πετρέλαιο αλλά δεν άφηνε τις ξένες εταιρίες να το διαχειριστούν όπως συμβαίνει στη περίπτωση της Νιγηρίας. Ο Καντάφι είχε θεσπίσει νόμους ώστε τα έσοδα από τα κέρδοι του πετρελαίου να διανέμεται απευθείας στον λαό.
Αυτές οι πράξεις δεν μπορούν να στρέψουν τον λαό απέναντί σου, είναι άλλα τα συμφέροντα από τα οποία η εικόνα του καντάφι διαστρεβλωνόταν και συνεχίζει ακόμα να διαστρεβλώνεται από τα ΜΜΕ. Η Η.Π.Α ελέγχει το μεγαλύτερο ποσοστό της αφρικής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ο ''μεγαλύτερος εχθρός'' τους που άκουγε στο όνομα Καντάφι δεν αποδέχθηκε να υποταχθεί κάτω από τον ζυγό του ''πλανητάρχη'' πληρώνοντας το τίμημα με την ίδια του την ζωή. Οι αλήθειες που υποστήριζε εδώ και χρόνια είχαν εξοργίσει τους ''δυνατούς'', έβλεπαν τα συμφεροντά τους να κινδυνέυουν, τον κόσμο ο οποίος διχαζόταν στο άκουσμα της άποψης του Καντάφι πάνω σε καίρια ζητήματα όπως για παράδειγμα ( Η επίθεση της 9ης σεμπτεμβρίου {υποστήριζε πως οι τρομοκράτες είχαν εκπαιδευτεί στις Ηνωμένες πολιτείες }, ακόμα υποστήριζε πως η δημιουργία του ιού HIV έγινε από την Αμερική ).
Με το τέλος του εμφυλίου χιλιάδες νεκροί έφυγαν αλλά μαζί με αυτούς χάθηκαν νεκρές και οι ιδέες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον κόσμο της αφρικής να αποτάξει τον '' ζυγό της έμμεσης αλλά απόλυτης δουλείας απο πάνω της''.

Πάντα η επανάσταση θα ενοχλεί τους δυνατούς, πάντα ο επαναστάτης θα ζεί!

Συνέντευξη του Μανώλη Κυπραίου.

Κυπραίος: "Συγχωρώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο"

Παρόλο που έμεινε ανάπηρος από την βία των ΜΑΤ, χάνοντας την ακοή του ο δημοσιογράφος Μ. Κυπραίος έδειξε το μεγαλείο της ψυχής του. Βρήκε το κουράγιο να συγχωρέσει τους δράστες

Συγκλονιστική ήταν η ομιλία του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, ο οποίος έχασε την ακοή του, κατά τη διάρκεια ρεπορτάζ σε επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας τον περασμένο Ιούνιο από χειροβομβίδα κρότου λάμψης.

Ο Μ. Κυπραίος μίλησε σε ημερίδα με θέμα "Αστυνομία και Ανθρώπινα Δικαιώματα", που πραγματοποιήθηκε τη Τετάρτη στις εγκαταστάσεις της Διεύθυνσης Αστυνομικών Επιχειρήσεων Αττικής στην Καισαριανή, μπροστά σε εκατοντάδες αστυνομικούς των ΜΑΤ.

Ο δημοσιογράφος βρήκε τη δύναμη και όπως είπε βρέθηκε εκεί για να τους δει κατάματα με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα.

Όπως τόνισε "βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή. Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες".

Διαβάστε τι είχε πει ο Μανώλης Κυπραίος στο NEWS 247

Αναλυτικά η ομιλία του

"Αγαπητές φίλες και φίλοι, συμπολίτες μου, ένστολοι και μη,

Δεν σας το κρύβω πως ήρθα εδώ με πολύ μεγάλη δυσκολία. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύομαι να περπατήσω αλλά γιατί, θα βρεθώ ανάμεσα σε ένστολους συμπολίτες μου, όπου κάποιοι από αυτούς με άφησαν ανάπηρο. Ίσως και μεταξύ σας να βρίσκεται και ο διοικητής της διμοιρίας που έδωσε την εντολή να μου πεταχτεί η χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όμως, ήρθα εδώ να σας δω κατάματα. Όπως έμαθα να κοιτάω όλους τους ανθρώπους. Είμαι εδώ, γιατί η δύναμη του ανθρώπινου μεγαλείου, έμαθα πως είναι η συγχώρεση. Βρίσκομαι εδώ με τη θέλησή μου. Με σκοπό να μη χυθεί άλλο αίμα. Αρκετό αίμα έτρεξε από το σώμα και την ψυχή μου. Δεν θέλω να τρέξει άλλο από πολίτες, ένστολους ή μη. Αρκετά ως εδώ.

Βρίσκομαι εδώ για να συγχωρέσω εγώ αυτούς που με άφησαν ανάπηρο. Αυτούς που μου κατέστρεψαν τη ζωή. Τουλάχιστον εγώ μπορώ να κοιμάμαι στο μαξιλάρι μου ήσυχος, όχι γιατί δεν ακούω κανέναν θόρυβο πλέον, αλλά γιατί έχω την καρδιά και τη συνείδησή μου ήσυχες. Και δεν σας κρύβω πως όλο αυτόν τον καιρό, μέσα στο μυαλό μου γυρνούσε συνεχώς το ερώτημα: «Γιατί;» Τι άραγε να φοβήθηκαν οι πάνοπλοι άνδρες των ΜΑΤ από έναν άμαχο; Τι κακό θα μπορούσα να τους κάνω; Γιατί με στοχοποίησαν;

Η απάντηση δόθηκε από τον κύριο Κοκκαλάκη. Το τι είπε ο κ. Κοκκαλάκης το γνωρίζετε όλοι και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Μίλησε για μια βεντέτα ανάμεσα σε κάποιους πάνοπλους αστυνομικούς των ΜΑΤ, και εννοώ σε κάποιους και τους άμαχους δημοσιογράφους. Και δεν ήταν «γλώσσα λανθάνουσα» αλλά γλώσσα ειλικρίνειας. Δεν είπε τίποτε περισσότερο από αυτό που γνωρίζουμε όλοι μας. Και σαν τραγική ειρωνεία, γνωστοποιήθηκε τη μέρα των γενεθλίων μου. Την ημέρα των γενεθλίων ενός «ζωντανού-νεκρού» από την εκτόξευση μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης. Μιας χειροβομβίδας που εσκεμμένα ρίχτηκε κατά επάνω μου, αφού ο αστυνομικός της συγκεκριμένης διμοιρίας που έδωσε τη διαταγή ήξερε πως ήμουν δημοσιογράφος. Όπως και όλων όσων ακολούθησαν.

Γιατί δεν είναι πως μου εκτοξεύτηκε μόνο η χειροβομβίδα. Μου απαγορεύτηκε να πλησιάσω το πρόχειρο ιατρείο στο Σύνταγμα, στη συνέχεια με «περιποιήθηκαν» αστυνομικοί με μοτοσικλέτες και μου απαγορεύτηκε από αστυνομικά μπλόκα να πάω στο νοσοκομείο δια της ευθείας οδού, αναγκάζοντάς με επί μεγάλο χρονικό διάστημα, λιποθυμώντας και ζαλισμένος να γυρνάω στους δρόμους του Παγκρατίου για να φτάσω στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία πως είμαι δημοσιογράφος. Εχει σημασία πως είμαι πολίτης. Πολίτης στην Ελληνική Δημοκρατία αν θυμάμαι καλά. Σε μια χώρα που έχει υπογράψει όλες τις διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου των αμάχων τόσο στην ειρήνη, όσο και στον πόλεμο. Γιατί αξιότιμες και αξιότιμοι φίλοι, η Δημοκρατία βασίζεται στον άνθρωπο. Γι΄ αυτόν δημιουργήθηκε, αυτόν προστατεύει και σε αυτόν υποτάσσεται. Στον κυρίαρχο λαό.

Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ορθή εφαρμογή των νόμων, σημαίνει και σεβασμός στην Δημοκρατία. Άραγε αυτοί οι αστυνομικοί που άφησαν ανάπηρο εμένα, χτύπησαν τους συναδέλφους μου, τον Γιώργο Αυγερόπουλο, την Τατιάνα Μπόλαρη, τον Δημήτρη Τρίμη, τον Άρη Μεσίνη, τον Μάριο Λώλο, και πόσους ακόμη δεν θυμάμαι πια, είναι αστυνομικοί που εκφράζουν όλο το αστυνομικό σώμα; Πιστεύω πως όχι. Από ότι γνωρίζω οι αστυνομικοί έχετε δώσει έναν όρκο στο Σύνταγμα και τους νόμους: Να τους προασπίζετε. Εμείς οι δημοσιογράφοι, ποιους νόμους παραβιάσαμε; Μήπως το νόμο της δημοσίευσης; Όταν τηρείς τους νόμους και τους προασπίζεις δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Το αντίθετο. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης». Σαφέστατα υπάρχουν «καρκινώματα» και στο δικό μας κλάδο όπως και στο δικό σας.

Υπάρχει όμως μια διαφορά: Σημαντική. Εμείς δεν είμαστε εκτελεστική εξουσία. Δεν έχουμε όπλα, χημικά, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, κράνη και ασπίδες. Έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και ένα μπλοκάκι. Και όποιος αστυνομικός ή πολίτης νομίζει πως έχει αδικηθεί από ένα δημοσιογράφο υπάρχει η δικαστική εξουσία στην οποία μπορεί να προσφύγει. Αλίμονο αν κυριαρχήσει η αρχή της ζούγκλας και της αυτοδικίας.

Δεν βρίσκομαι εδώ για να σπείρω έριδες. Ούτε έχω προσωπικά με κανέναν. Δεν θέλω κανείς να θυμώσει ή να οργιστεί. Κακοί σύμβουλοι και τα δύο. Θέλω όμως να σκεφτείτε. Είμαι εδώ, ανάμεσά σας, για να σας κάνω μια έκκληση: Να σταματήσει η βία. Ξέρω πως και η Αστυνομία έχει πληρώσει βαρύ τίμημα στο κυνήγι των κακοποιών. Και όσο η κρίση μεγαλώνει οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν. Ξέρω πως κι εσείς, οι αστυνομικοί, υποφέρετε από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα. Ξέρω πως κι εσείς χάνετε τα σπίτια σας, δεν έχετε να ταΐσετε τις οικογένειές σας, δεν έχετε να πληρώσετε το ρεύμα. Όπως κι εμείς οι δημοσιογράφοι, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι «εκλεκτοί» του κάθε συστήματος. Όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και εμείς είμαστε η πλειοψηφία. Ξοδεύτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης τον Ιούνιο, γνωρίζοντας πως κάνετε εράνους στα αστυνομικά τμήματα να αγοράσετε φωτοτυπικό χαρτί και να βάλετε βενζίνη στα περιπολικά. Πως δεν έχετε σφαίρες και αλεξίσφαιρα γιλέκα. Πως τρέμετε με τον φόβο πως θα βρεθείτε απέναντι σε ένα Καλασνίκοφ γιατί είστε απροστάτευτοι. Και όλα αυτά τα ζητήματα τα αναδείξαμε εμείς.

Οι δημοσιογράφοι-που λέτε-πως σας αδικούμε. Βλέπετε όμως πως δεν σας αδικούμε. Αντίθετα προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε. Και θα είμαστε στο πλάι σας. Και εσείς μας απαντάτε με κλομπ, χημικά και αυτές τις αναθεματισμένες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Τι μας χωρίζει λοιπόν; Επί της ουσίας τίποτα! Ξέρω πως υπακούτε σε διαταγές. Οι διαταγές δεν είναι θέσφατο, όταν παραβιάζουν τους νόμους και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ξέρω πως είστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Ξέρω πως μπορείτε να σκέφτεστε και να ξεχωρίζετε το σωστό από το λάθος. Και πιστέψτε με πως αν δεν εκτελέσετε μια διαταγή που θα θέσει σε κίνδυνο την σωματική ακεραιότητα αμάχων, να γνωρίζετε πως η Δημοκρατία θα σας προστατέψει. Εμείς οι συμπολίτες μας θα σας προστατέψουμε.

Κινδυνεύουμε να γυρίσουμε σε άλλες εποχές. Μαύρες για την Δημοκρατία. Τις ξεπεράσαμε με μεγάλη δυσκολία. Και τώρα επιστρέφουμε το χρόνο πίσω. Κάποιοι σπείρουν τον διχασμό και κινδυνεύουμε. Καθίστε λοιπόν στο ίδιο τραπέζι να βρούμε λύσεις. Καθίστε μαζί με τους πολίτες και συζητήστε. Μπορούν να γίνονται διαδηλώσεις χωρίς να ανοίγει ρουθούνι. Μπορείτε να ασχοληθείτε με αυτά τα προβλήματα που πραγματικά βασανίζουν την κοινωνία και τους συμπολίτες μας. Πιάστε επιτέλους αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Μπορείτε να περικυκλώνετε χιλιάδες, και δεν μπορείτε μια δράκα να περικυκλώσετε και να τους συλλάβετε; Αυτοί είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Και μη φοβάστε για το τι θα αποκαλυφθεί για τις πραγματικές τους ταυτότητες…

Κλείνοντας, ήθελα να σας πω, ό,τι οι νόμοι και οι διεθνείς συνθήκες είναι καλές και άριστες. Είναι όμως γραπτά. Σημασία έχει να τηρούνται. Και τηρούνται από τις πράξεις και όχι από τα λόγια. Και σας το λέει ένας άνθρωπος που έχει επιβιώσει χωρίς «γρατζουνιά» από πολεμικά μέτωπα και έμεινε ανάπηρος στην πρωτεύουσα της ίδιας του της χώρας, όχι από «μπαχαλάκηδες» ή κουκουλοφόρους αλλά από κάποιους αστυνομικούς.

Σας μιλάει ένας άνθρωπος που ζει και πεθαίνει κάθε μέρα. Δεν σας μιλάει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος. Αλλά ο άνθρωπος, ο πολίτης, Μανώλης Κυπραίος. Και σας διαβεβαιώνω πως αν αυτός ο καθημερινός μου «θάνατος», αυτό το βασανιστήριο που θα ζήσω μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, σταματήσουν αυτά τα κακώς κείμενα και δω ενωμένους τους Έλληνες απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα και δεν ξαναδώ χέρι αδελφού να χτυπάει αδελφό, θα είμαι ευτυχισμένος και θα πω: «χαλάλι». Αν όμως συνεχιστεί αυτό το κακό, στο τέλος οι μοναδικοί κερδισμένοι θα είναι αυτοί με τους οποίους είμαστε οργισμένοι και χαμένοι όλοι εμείς. Σκεφτείτε τι έχει κοστίσει στον λαό και στον τόπο μας αυτή η μαύρη περίοδος όταν αδελφός χτυπούσε αδελφό. Σκεφτείτε τι μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας και τι πάμε να παραδώσουμε εμείς στα παιδιά μας.

Δείτε τον Μανώλη Γλέζο που είναι εδώ, και «φυτέψτε» βαθιά στην καρδιά σας τα λόγια του, που δυστυχώς δεν μπόρεσα να ακούσω. Τον άνθρωπο αυτόν που κουβαλά την ιστορία των νεώτερων Ελλήνων στην πλάτη του. Που μέσα από τον Μανώλη Γλέζο ξεφυλλίζει κανείς τις πιο «φωτεινές» και πιο «σκοτεινές» σελίδες αυτής της χρονικής περιόδου. Μια μορφή και στάση ζωής, που είναι η ενσαρκωμένη απόδειξη για όλα αυτά που μόλις σας ανέφερα. Ενας πολίτης και άνθρωπος, πρότυπο για εμάς και τα παιδιά μας.

Σκεφτείτε λοιπόν καλά όσα σας είπα. Είναι λόγια ομόνοιας και όχι λόγια διχασμού. Τα λόγια μου, είναι λόγια που σκοπό έχουν να ενώσουν. Να ξαναδημιουργήσουν τις γέφυρες που κάποιοι γκρέμισαν, ύπουλα και με σκοτεινούς στόχους. Μη κοιτάτε το δέντρο. Δείτε το δάσος. Ένα «δάσος» στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε όλοι μέσα. Είναι λόγια χωρίς υστερόβουλους σκοπούς. Είναι λόγια ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας. Είναι λόγια που συνοψίζουν το ύψιστο αγαθό: Το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια. Χωρίς χρώμα δέρματος, θρησκείας και πολιτικών πιστεύω. Και το κυριότερο: Είναι λόγια από έναν ανάπηρο πολίτη γραμμένα με το αίμα της ψυχής του που δεν έχει σταματήσει να αιμορραγεί…

Σας ευχαριστώ".

''Κρίση'' του μυαλού .

ΚΡΙΣΗ, όλοι μας καθημερινά αναφερόμαστε στην κρίση που πλήττει την χώρα μας και ευρύτερα την υφήλιο. Οι συζητήσεις ξεκινούν με μία προδιάθεση αρνητική σχετικά με την στάση που βλέπουμε το σήμερα. Για το μόνο που προσωπικά είμαι σίγουρος είναι πως η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγελαφική όπως θέλουν κάποιοι να την προβάλλουν προς τα έξω.
Τα κανάλια επιθυμούν να περάσουν την όποια κομματική τους θέση ως μία αδιάλλακτη κοινωνική στάση τους , μέσα από την οποία με ένα ύφος οίκτου και συνάμμα συμπόνιας προσπαθούν πάντα να επιρρίψουν ευθύνες στους εκάστοτε αντιπάλους των ''ευεργετών'' τους . Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να δείξουν στον κόσμο τους '' υπεύθυνους '' για την σημερινή πραγματικότητα που βιώνει σε καθημερινή βάση η κοινωνία , ο απλός λαός.
Οι πελατειακές σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα σε ένα τηλεοπτικό κανάλι και ένα κόμμα αποτελούν ένα γεγονός το οποίο έχει αρχίσει πριν πολλά χρόνια , συνεχίζει στις μέρες μας και θα αποτελεί στο μέλλον την μεγαλύτερη πηγή φοβιών για τον κόσμο.
Το χρήμα πολλοί εμίσησαν , την δόξα ουδής, πόσο σωστή φράση . Τα κανάλια σου προσφέρουν την δόξα , μπορούν ακόμα να την διαχειριστούν κατάλληλα ώστε να φτάσεις στο ''ζενίθ'' εκείνης ή αν το θελήσουν βέβαια να φτάσεις στο ''ναδίρ'' σε διάρκεια ίση με ένα όνειρο θερινής νυκτός .
Πρέπει να σταματήσουμε να καταβροχθήζουμε ''αμάσητες'' τις πληροφορίες που βομβαρδίζουν καθημερινά τις τηλεοράσεις μας , δεν πρέπει να γινόμαστε έρμαια του κάθε επιτήδειου ( πολιτικού , δημοσιογράφου , ρεπόρτερ ) . Όλοι τους αποσκοπούν σε δύο πράγματα , στο ΧΡΗΜΑ και στην ΔΟΞΑ , για αυτούς αυτές οι δυο λέξεις αποτελούν την δική τους θρησκεία . Ζούν και αναπνέουν για αυτές κ είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα , όμως πραγματικά τα πάντα για να αποκτήσουν όσο περισσότερα μπορούν , γιαυτό αγαπητοί μου μακριά απο παραφιλολογίες και πολιτικά παιχνίδια .
Καλό θα ήταν να κοιτάξουμε τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας , τις οικογένειες μας , τους φίλους μας , να έχουμε ως πρώτο μέλημα μας να βοηθήσουμε τους δικούς μας ανθρώπους , εκείνους που μας έχουν πραγματικά ανάγκη κ όχι εκείνους που μας θυμούνται μια φορά στα τέσσερα χρόνια , να μην γινόμαστε αναλώσιμοι σε πολιτικές συζητήσεις που έχουν ως μοναδικό αποτέλεσμα να χαλάμε την ψυχολογία μας , να μην ξεχνάμε να χαμογελάμε , να μην ξεχνάμε να βλέπουμε τον ήλιο .

Η στάση από έναν υπολογιστή .

Στους καιρούς που ζούμε συχνό φαινόμενο τείνει να γίνει η δήθεν κοινωνικοποιημένη στάση όλων μας, τονίζω το δήθεν διότι λίγοι είναι αυτοί που προβληματίζονται έντονα κ με βαθυστόχαστο επίκεντρο. Όλοι κρατάμε μια στάση απαξίωσης και προσπαθούμε να παίξουμε τον ρόλο των ελεύθερων πολιορκημένων όπως οι προγονοί μας κατά την έξοδο του Μεσολογγίου , με μία διαφορά όμως , προσπαθούμε με λόγια, ενώ τότε εκείνοι είχαν πολεμήσει με πράξεις . Τα λόγια συνήθως είναι του αέρα κ αυτό που έχω παρατηρήσει το τελευταίο διάστημα απο ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων είναι το πως αντί να προσπαθήσουν να διαψεύσουν την συγκεκριμένη φράση κάνουν ακριβώς το αντίθετο , τον αέρα τον κάνουν άνεμο κ εκείνος με την σειρά του μεταμορφώνεται σε μία καταιγίδα ανούσιων λέξεων , δίχως κάποιον συγκεκριμένο στόχο . Όλοι μιλάνε , μιλάνε , καταφεύγουν στις ιστιοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης εκφράζοντας εκεί τα παράπονα για το μέλλον , για ένα μέλλον το οποίο ανήκει στους ίδιους κ στα παιδιά τους , ούτε στους προγόνους αλλά κ σε κανέναν ξένο. Επιρρίπτουν ευθύνες δεξιά κ αριστερά , δίχως να αναλογιστούν τις δικές τους, χωρίς να κάνουν την αυτοκριτική τους , χωρίς να σταθούν απέναντι απο τον καθρέφτη κ να πούν ''Ναι ρε, φταίς και εσύ για την κατάντια σου'' . Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος ''κακούς'' , ''καλούς'' , αλλά όσο κ αν θεωρούμε τον εαυτό μας άγιο και εμείς έχουμε βρεθέι να περιπλανιόμαστε ανάμεσα στις δυο αυτές σημαντικές λέξεις. Σημαντική κινητοποίηση ήταν εκείνη των αγανακτισμένων που για ένα διάστημα κατέκλυσαν τις πλατείες και τους εθνικούς μας δρόμους, αλλά όπως αποδείχθηκε παρέμεινε μία πράξη μικρή που σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να γραφτεί στην ιστορία ως μια πράξη ηρωισμού κ παλικαριάς, δεν θέλω να προσβάλω κανέναν πολίτη κ συνάνθρωπο , σίγουρα η προσπάθεια τους ήταν άξια θαυμασμού, κάποιοι εξ' αυτών υπερέβαλαν τους εαυτούς τους κ βρέθηκαν αντιμέτωποι με πολλούς παράγοντες, που είναι όμως ένας σύγχρονος ,Κολοκοτρώνης , ένας σύγχρονος Παπαδιαμάντης,εκείνες οι τεράστιες προσωπικότητες έκαναν την Ελλάδα μας ξακουστή σε ολόκληρο τον κόσμο, εκείνοι οι Άντρες , φώναξαν με τις πράξεις τους σε όλο τον κόσμο πως η Ελλάδα δεν πουλάει την ελευθερία της ακόμη κ αν πρόκειτε για ολόκληρο το χρυσάφι του κόσμου.
Οι προγονοί μας έχυσαν αίμα, δάκρυα,πολέμησαν, μόχθησαν, πείνασαν κ όταν χρειάστηκε παίθαναν, εμείς απόλυτα ταυτισμένοι με το 2011 κ με την ροή της τεχνολογίας , γράφουμε τα παραπονά μας στο FB ,TWITTER ( δεν είναι κακός τρόπος επικοινωνίας , αλλά όπως το έγραψα, είναι ακόμα ένας τρόπος επικοινωνίας κ όχι ένα δείγμα γραφής για μελλοντικές πράξεις) , πίνουμε καφέ στις καλύτερες καφετέριες λέγοντας ο ένας τον πόνο μας στον άλλον κ έπειτα αν μας πούν πως δεν είμαστε πολιτικά αλλά κ κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι θα μας θίξουν την υπόληψη .
Η ιστορία γράφεται με πράξεις,ΟΧΙ με λόγια, για να κινηθεί το βουνό πρέπει να ιδρώσεις, κοιτώντας το κ χωρίς να προσπαθήσεις δεν κάνεις απολύτως τίποτα, απλώς δίνεις τροφή για σχόλια στην ματαιοδοξία του μυαλού σου .
Απο εδώ κ πέρα μονάχα πράξεις , ότι κ όσο μπορεί ο καθένας, παλεψέ το , κυνηγησέ το, μόχθησε για ένα αύριο καλύτερο !!!