Όμορφο χαμόγελο.

Ένα πέταγμα μικρό, να τόσο δα,

στης ψυχής το απάνεμο, κρύα δροσοσταλιά.

Σε ζήτησα, σε έψαξα μα ήσουν μακριά,

όνειρα, σκέψεις και μια μικρή ανάσα.

Όνειρα, όνειρα, και ένα θέλω φθηνό,

που σαν το βλέπω μπρος μου, το ξαναζητώ.

Όνειρα, όνειρα και εσύ δίπλα μου να ζεις,

την ελεύθερη νιότη σου να νιώθω, δίχως να το γνωρίζεις.

Ένα άγγιγμα μεγάλο, όσο και η ζωή,

είναι η όψη η δική σου στην δική μου την ψυχή.

Σε γνώρισα, σε ένιωσα όταν πλέον σε άγγιξα,

μα ακόμα δεν τολμάω να σκεφτώ πόσο σε αγάπησα.

Γιατί οι στιγμές μας, εκείνες οι αξέχαστες στιγμές,

μας κυριεύουν σήμερα, το ξέρω, ίσως να μην το θες.

Μα πως να γελάσω, πως να ξεχάσω το τρελό ταξίδι,

πως μπορεί η ζωή να τραβάει παρακάτω,

δίχως τα θέλω της ψυχής με λογική να τα λογίζει;

Θα περάσει, ο χρόνος θα γελάσει και θα μας απαλλάξει,

μα όλα τα απλά, τα ταξίδια του μυαλού, η ψυχή δεν θα ξεχάσει.

Όσα και αν έρθουν, όσα και αν περάσουν από εδώ, 

με το δικό σου χαμόγελο, δεν μπορώ να τα συγκρίνω.

Ερωτά μου.

''Ερωτά μου,
μικρή ψυχή, αδερφική
και του ονείρου πλάση μαγική.

Όσες ζωές και αν περπατήσω,
τα θέλω μου να ξέρεις,
όλα θα στα χαρίσω''.

''Ερωτά μου,
μικρέ μου φίλε και χαρά.
Θέλω μαζί να ζούμε τα βράδια,
εκείνα τα αξημέρωτα.

Μόνος δεν ωφελεί να ζήσω,
μόνος στα χέρια το χαμόγελο,
δεν μπορώ να το κρατήσω.
Ούτε τις χαρές να τις δω καθαρά,
δίχως τα δικά σου μάτια τα αλήτικα''.

''Ερωτά μου, κρυφέ,
του ταξιδιού μου φίλε ανέλπιστε.
Τα μαγικά μονοπάτια της ψυχής,
μαζί σου θέλω να τα εξερευνήσω.
Και την εικόνα της φλογερής σιωπής,
με ένα χάδι σου απλό να την παρατήσω πίσω.

Γιατί το ταξίδι της ζωής,
μόνος να το ζήσεις δεν μπορείς.
Και όσα τα μάτια μας αντικρίσουν,
πρέπει να τα μοιραστούν, απλόχερα να τα χαρίσουν''.

''Ερωτά μου, γελαστέ εσύ ανθρωπέ μου.
Όσα θα έρθουν και όσα θα ζήσουμε,
να είσαι σίγουρος,
πως στο τέλος θα ευτυχήσουμε. 

Γιατί στο τέλος πάντα η ομορφιά επιβιώνει.
Δεν ζητά πολλά, μόνο ότι η καρδιά δεν σκλαβώνει''.

Θάλασσα.

 Σε μία θάλασσα,
σε έναν ωκαιανό,
βρέθηκα κάποτε,
δίχως να καταλάβω.

Τον χρόνο, τα μέρη,
δεν κατάφερα να προσδιορίσω,
μήτε τους φόβους του δειλούς,
να τους αφήσω πίσω.

Στο ένα χέρι την φυγή,
στο άλλο την υπομονή,
ποιά να διαλέξεις ως ταίρι,
με ποιά θα έφθανες ως το πιο απόμακρο αστέρι;

Δίχως ανάσα, δίχως φωνή,
ζητάει ο χρόνος εξηγήσεις,
από την αντάρτικη ψυχή.

Εκείνη σιωπηλή,
παρατηρεί το αύριο,
και ξαφνικά του φωνάζει,
με τρόπο απαράμιλλο.

'' Όσα κύλησαν,
 και όσα θα απαιτήσω,
θέλω να τα νιώσω,
να μπορέσω να τα ζήσω''.

Ο χρόνος της χαμογελά,
ορθώνει το περίσσιο του ανάστημα,
και της φωνάζει δυνατά.

'' Ζήσε όσα θέλεις,
πράξε και να επιμένεις.
Βροχές, μήτε καταιγίδες,
μην φοβηθείς.
Ούτε λόγια δύσκολα,
και παιχνίδια της σιωπής.
Να προσέχεις μόνο εμένα.
Όταν φύγω εγώ,
τίποτα δεν θα είναι ίδιο''.

Έτσι απλά.

Έτσι απλά,
δίχως πολλά λόγια 
και μονοπάτια δύσβατα.
Ένα χαμόγελο αρκεί,
τα σύννεφα να διώξει μακριά.

Έτσι απλά,
με πράξεις αγνές
και μία ειλικρινή ματιά.
Όλα πιό όμορφα μπορούν να γίνουν
αν έρθεις πιό κοντά.

Έτσι απλά,
η ζωή το γέλιο μας ζητά
και σε όποια στάση και αν βρεθεί
το ονειρό της ζει ξανά.

Έτσι απλά,
ένα βλέμμα είναι αρκετό,
για να τα σκεφτώ όλα διπλά.
Χωρίς ενδοιασμούς,
μέσα στα φτωχά μας μυαλά.

Έτσι απλά,
γέλασα κρυφά,
χαμογέλασες και εσύ,
και προσπάθησα να περιορίσω
την φλόγα στην καρδιά.

Έτσι απλά,
σε άγγιξα απαλά,
σε κράτησα σφιχτά,
πάνω σε μία στιγμή του χρόνου,
μέσα σε μία ατέλειωτη αγκαλιά.

Στιγμές.

Μιά στιγμή,
μία αλησμόνητη στιγμή,
που ολοένα τριγυρνά
μέσα στου κόσμου την βουή.

Μιά ρωγμή,
μία αδιόρθωτη ρωγμή,
που γκρεμίζει όνειρα και πάθη
δίχως κανείς να την αντιληφθεί.

Μιά σκέψη,
μία ανείπωτη σκέψη,
δίχως σάρκα και όστα,
μπορεί εύκολα να μας καταστρέψει.

Μιά λέξη,
μία άγραφη λέξη,
τόσο έντονη και πιστευτή,
μπορεί πλανήτες να μαγέψει.
 
Μιά σιωπή,
μία φοβισμένη σιωπή,
που το ''είναι'' μας ξεπερνάει,
χωρίς αλήθειες να μας πει.

Μιά πράξη,
μία ανούσια πράξη,
δίχως λόγια, δίχως λάμψη,
μπορεί τον κόσμο να αλλάξει.

Μιά ζωή,
η δική μας ζωή, πλούσια ή φτωχή,
μπορεί όλα να τα αντέξει, όλα να τα ζήσει.
Αρκεί το ψέμα να εκλείψει και η αλήθεια να πειστεί.

'' Ξανοίγεις''

Όπου και αν ξανοίξω,
όπου και να περπατήσω.
Σε μονοπάτια ή σε λεωφόρους,
δεν μπορώ να σε αγγίξω.

Όσες θάλασσες και αν ψάξω,
σε όσες στεριές και αν παραφυλάξω.
Μόνο η εικόνα σου έχει μείνει,
προτού το φόντο ξαναλλάξω.

Σε μία ψεύτικη γωνία,
σε μιά παλιά μου αλητεία,
κρυμμένη βρίσκεσαι εκεί.
Δίχως γέλιο, δίχως δάκρυ,
χαμένη σε μιά άγνωστη πλατεία.

Σε όλα τα λόγια τα ισχνά,
σε όλα εκείνα που θέλησα.
Μέσα τους βρίσκεσαι εσύ,
αμέτοχη κοιτώντας,
από την θέση ενός απλού θεατή.

Τι και αν έρθεις,
τι και αν φύγεις,
πάντοτε μέσα μου ξανοίγεις.
Άλλοτε με γέλια, χαρές,
δόξες και τιμές.
Και άλλοτε με βλέμματα στενάχωρα
και βροντερές σιωπές.

Συνέχισε..

Συνέχισε ψυχή,
εσύ αδιάκοπη μορφή,
να υφένεις κάστρα και πολιτισμούς,
μέσα σε μιά πλάνη ουτοπική.

Συνέχισε ψυχή μου να προσπαθείς,
τον κόσμο να αλλάξεις,
μην φοβάσαι μήπως του μοιάσεις,
θα είμαι εγώ, εδώ να σου κρατάω το χέρι.

Συνέχισε να αναζητάς,
για λίγο φως να παρακαλάς,
μέσα στις ψυχές των σύγχρονων μοντέρνων.
Άλλαξε τρόπους και ουρανούς
και ταξίδεψε ελεύθερη σε άλλα μέρη.

Συνέχισε να ψάχνεις,
το κακό συνέχισε να γιάνεις,
και μην φοβηθείς.
Στιγμή μην φοβηθείς,
για την εικόνα σου στους τρίτους.
Άσε για αυτούς του ''τύπους''
και κράτα για εμάς,
το πιό φωτεινό αστέρι.

Συνέχισε στην μέρα,
ακόμα και στην νύχτα, μην σταματάς.
Συνέχισε να τρέχεις προς το άγνωστο,
με την θελησή σου ως ταίρι.

Συνέχισε, συνέχισε...
Ποτέ μην σταματάς.
Διάλεξε ''όπλα'' και ''ανθούς''
και τράβα πλώρη,
προς τα αλησμόνητα θέρη.

Εμείς.

Γράψαμε πάνω στις λέξεις,
τις χαρές και τις λύπες που ζήσαμε.
Όλα τα απλά, όλα εκείνα,
που ξάφνου, ενά πρωί αντικρίσαμε.

Μέσα σε λέξεις, πίσω από σκέψεις,
όλα τα αθώα βλέμματα,
όλα εκείνα που νιώσαμε και 
λογίσαμε ως παιδικά πταίσματα.

Δίπλα σε τάσεις φυγής,
σε μιά στάση ανακωχής,
κρατήσαμε όρθια την όψη,
μιάς άλλης ζωής.

Εμείς άνθρωποι απλοί,
δίχως ''αέρα'' πλουσίου,
και φήμη δυνατή.

Άνθρωποι βγαλμένοι,
από του βούρκου την πνοή,
όσα και να μας καταλογίζουν,
δεν μας αγγίζει,
της οφθαλμαπάτης η λογική.

Προτού.

Προτού το χάραμα χαράξει,
προτού το φως το θαύμα ξαναψάξει.
Προτού όλα εκείνα από το χθες ξεπροβάλλουν,
προτού τις χαρές του σήμερα να αναβάλλουν.
Προτού τα δικά τους ''θέλω'' να μας επιβάλλουν,
προτού όλες τις στιγμές από την ζωή μας βγάλουν.
Προτού το ''εγώ'' μου γίνει ''εσύ'' 
και το χθες μία αόριστη στιγμή.
Προτού όλα εκείνα που τόσο αγαπήσαμε
μας φανούν τόσο ξένα,
ένα αθώο, μικρό και τρομαγμένο ψέμα.
Προτού λοιπόν, τα μάτια μου ανοίξω,
ας ονειρευτώ για λίγο, το αέρα ελεύθερο
και μιά ζωή μέσα στο ρίσκο.
Μέσα στο ρίσκο που διάλεξα εγώ,
μέσα σε εκείνο που ήθελα να δω, 
μέσα σε 'κείνο, που θέλησα να ζήσω.

Όνειρο απατηλό.

Και τράβηξε στο αρχιπέλαγο,
να ψάξει για όλα εκείνα τα όνειρα που έφυγαν.
Όλα εκείνα που χθές,
στον ύπνο του γέμισαν με αιώνια ψέμματα.
Μιλούσαν για ταξίδια μαγικά,
χαμένα σε διαφόρους παραδείσους.
Κρυμμένα σε ύψοι και πλάτη, μοναδικά,
ανάμεσα σε ανθρώπους ίσους,
με μιά ιδέα από διαφορετικά ιδανικά.
Μέσα τους είχαν αλήθειες κρυφές,
για όσα θέλεις να πεις, να πω,
μα παραμένουν στο χτές.
Σε μία γωνία αναλλοίωτα,
προσμένωντας για όλα αυτά που λες
και εκείνα που απλά στο ''πριν'' τα καίς.
Καθισμένος πάνω σε μιά στιγμή,
η οποία αμέτοχη θωρρεί, 
του χρόνου την απύθμενη τόλμη.
Σε μία γωνία, ασπρόμαυρη,
τα όνειρα μας μείνανε.
Εκλάψανε, γελάσανε,
μα την όψη της ζωής μας,
ακόμη δεν είδανε.

Πίστη.

Στης πίστης μου τον δρόμο,
δυό λόγια φθηνά και ένα θέλω ακριβό
κρατά του άδικου το πόνο.
Στης πίστης μου την σκέψη, 
μία αθώα αγκαλιά ζητά
από το όνειρο να την πιστέψει.
Στης πίστης μου το ''είναι'',
ζητά ο θάνατος αλήθειες,
και η ζωή φωνάζει ένα απλό ''μείνε''.
Στης πίστης μου τις λέξεις, 
όσα και να πω, όσα και να πείς,
δεν φθάνουν, οφείλεις να πιστέψεις.
Στης πίστης μου την αλήθεια,
εγώ, εσύ και η φοβισμένη μας συνήθεια.
Ξεχνά, ζητά, γελά, μα πάλι πιστέυει δυνατά.

Χαμόγελο..

Χαμογελό μου εσύ,
αδιάφορη μορφή,
στου ανέμου σου την πλώρη,
χάνω κάθε λογική.

Χαμογελό μου εσύ,
αδελφική ψυχή,
στης όψης σου το απάνεμο,
σιγάζει η αντάρτικη φωνή.

Χαμογελό μου εσύ,
της αλήθειας φωλιά γυμνή,
δραπέτης του ονείρου,
σε μιά νύχτα ουτοπική.

Χαμογελό μου εσύ,
χαρούμενη στιγμή,
σαν βάλσαμο οδεύεις,
στης καρδιάς μου την πληγή.

Χαμογελό μου εσύ,
τρυφερό μου χάδι,
σαν αγγίζεις το φιλί,
μαγεύεις την πιό βαθιά μου ανάμνηση.

Ζωή.

Τούτη η ζωή,
που αχάριστους μα θεωρεί,
μιά κραυγή της δεν φθάνει,
τον κόσμο όλο για να γιάνει.

Τούτη η ζωή,
άδικη όταν θέλει και μπορεί,
την αλήθεια πολλές φορές καλύπτει,
ίσως και να εθελοτυφλεί.

Τούτη η ζωή,
αδύνατη και δυνατή,
μία της φλόγα αλύγιστη,
μιά ανάσα μου ισχνή.

Τούτη η ζωή,
που αγέρωχα μας θωρεί,
όσο και αν με τρομάζει,
πάντα κοιτάω την αρχή.

Τούτη η ζωή,
που άλλοτε τρέχει σαν παιδί,
και άλλοτε σαν απομονωμένο αγρίμι,
τα θέλω μου τα κλείνει σε μια άδεια φυλακή.

Τούτη η ζωή,
άλλες φορές δείχνει να κατανοεί,
και άλλες απλώς παρανοεί,
και η άγνοια στην ψυχή
συνεχίζει να καταλαγιάζει.

Τούτη η ζωή,
που αμείλικτη της δείχνουμε υπακοή,
ζητάει την δική μας την πυγμή,
για να μπορούμε ελεύθεροι
να πλέουμε μέσα στου κόσμου την βουή...

Ξεθωριασμένο όνειρο.

Μιά πνοή, ένα δειλινό ξεχασμένο,
στης νιότης την βουή, εκεί παρατημένο.
 
Αχ, το όνειρο που χθές ήταν εκεί,
πλέον δεν υπάρχει, έφυγε, εχάθη.
 
Όνειρο μου γλυκό, αχ όνειρο.
Για που το έβαλες ξανά;
 
Γιατί ακούς το άσημο, το ξένο σάλπισμα;
Γιατί όνειρο δεν μένεις εδώ, σε τούτο τον κόσμο;

Γιατί δεν αγαπάς όλα αυτά που λαχταράς;
Γιατί ότι δεν πρέπει, θέλεις να το κυνηγάς;

Πνόη μου, ψυχή μου,
ένα χθές ολόκληρη η ζωή μου.

Όλη η ζωή, μιά εικόνα γελαστή,
σαν την βλέπεις και γελάς, 
δίπλα σου κυλάει ο νοτιάς.

Όλη η ζωή μιά αμαρτία μικρή,
σαν την νιώθεις και ξυπνάς,
το χθές ξανά ξεχνάς.

Μιά πνοή, ένα χάδι και ένα ίχνος αγκαλιάς.
Το χθές, το σήμερα, και ότι από την ζωή αποζητάς.

Η μπαλάντα της μοναξιάς.

Αδικία και πόνος, 
και εγώ τόσο μόνος.
Μόνος με τις σκέψεις,
με τόσες διάσπαρτες λέξεις,
όσο και αν προσπαθώ, 
δεν μπορώ να διευθετήσω.

Πόλεμος και πουθενά ειρήνη,
δίχως εμπιστοσύνη έχουμε ξεμείνει εδώ.
Εδώ, σε ένα κόσμο που δικό μου τον θεωρώ,
δικό σου και εσύ
και προσπαθούμε να βρούμε
μιά στάλα δικαιοσύνη.

Θα φύγεις από δω, ίσως σε λίγο και εγώ,
σε κανέναν δεν ανήκει τούτο το διάφανο φόντο.
Το μόνο που σου ανήκει είναι ο εαυτός σου,
και εμένα ο δικός μου. Μονάχα αυτό μένει,
στο τέλος αυτού του κόσμου. 
Ο εαυτός μας, εκείνος ο φίλος που πίστεψε σε σένα,
μα και σε μένα. Και αν καμιά φορά του είπες ένα ψέμα,
σε κράτησε σφιχτά και γέλασε δίχως να σου κρατά απωθημένα.

Αυτός ο εαυτός μου με έμαθε να ζω,
το καθετί να εκτιμώ κάτω από την συννεφιά,
μέσα από την στιγμή που η καρδιά ένιωσε μοναχικά.
Αυτός είναι ο καλύτερος μου φίλος, αυτός,
ο αμίλητος, μοναχικός μου εαυτός.

 ( Όλοι μας μόνοι βαδίζουμε
και ας κάνουμε πως δεν το γνωρίζουμε. 
Μόνοι με καλύτερο φίλο τον εαυτό μας,
μόνοι,
με την ψυχή φύλακα και συμμαχό μας).

Μαγεία.

Και πάει η ψυχή να ανοίξει πανιά ανοιχτά της ζωής,
σαν άλλο ένα θύμα της μαγείας της.
Σαν να μην γνώριζε, σαν να μην κοίταξε,
μα ούτε να έψαξε ανάμεσα στα δίχτυα της.

''Μαγεία που μαγεύεις και τον νου των λογικών,
στα μέρη σου παρασέρνεις, μάγεψε και μένα,
δώσε μου ότι ποθείς και μιά ζωή παραμυθένια.
Ας ξεφύγω από της λογικής για λίγο το παιχνίδι,
εκείνο που λεν πως είναι ένα βέβαιο ταξίδι.
Να τρυπώσω και εγώ σε ένα πλάνο ουτοπικό,
σε μιά βόλτα ξένη μα τόσο φιλική,
σε μιά έκσταση του πόθου,
μέσα σε μια σιωπηλή κραυγή.
Να νιώσω την όψη της ελεύθερης πνοής,
να δω και να νιώσω  τα δύσβατα μονοπάτια της ζωής.
Πιάσε ψυχή τα χαλινάρια της στιγμής,
κράτα γερά, χαμογέλα ξανά
και φύγαμε, για την άλλη όψη της''.

Περπατώ.

Περπατώ, και όλο περπατώ
μέσα στον άδικο κόσμο.

Μέσα σε τούτον το ντουνιά,

που άσπλαχνος μου μοιάζει πιά.

Περπατώ και ίσως βρώ,

ένα χάδι, μιά αγκαλιά,

ίσως όμως να είναι μία
ακόμη ψεύτικη ελπίδα.

Αν όμως δεν την περπατήσω;

Αν δεν την προσπαθήσω;

Πως θα καταφέρω το όνειρο,

στα δυό μου χέρια να κρατήσω;

Περπατώ και συνεχίζω να περπατώ,

και ας είμαι σε λάθος δρόμο.

Δεν γνωρίζω αν μπορώ, ή απλά,

είναι ακόμη ένα άγνωστο ¨θέλω¨.
Ξέρω όμως πως όσο συνεχίζω,

κανείς δεν μπορεί να μου
απαγορεύσει να ελπίζω.

Περπατώ με μιά ψυχή μπερδεμένη,

μες στα παιχνίδια της ζωής
για τα καλά μπλεγμένη.

Και ένα μυαλό πλούσιο με απορίες,
γιατί να μας κυριεύουν πιά, χαμένες αξίες.

Περπατώ και ίσως να λυγίσω,

όμως για ένα μονάχα είμαι σίγουρος,

πως ότι και να γίνει, δεν θα σταματήσω.

Ίσως ο δρόμος με πάει μακριά,

ίσως μέχρι τα παρακάτω τα στενά.

Εγώ όμως θα συνεχίσω να παλεύω,

για τα δίκα μου, ιδιότυπα ιδανικά.

Φόβος.

Ένας φόβος δυνατός,
τόσο φίλος μα και λίγο ξένος.

Μπήκε στην ζωή μου ξαφνικά,
δίχως κανένα κάλεσμα.

Ένας φόβος άτρωτος, που μου πνίγει τα όνειρα,

μέσα του κλείνει ότι θέλησα και ότι πόθησα.

‘’Φύγε μακριά, σε παρακαλώ,
θέλω και πάλι να ονειρευτώ.
Να ονειρευτώ πως είναι η ζωή,
πως είναι να γελάς για το καθετί.

Φύγε μακριά, το έχω ανάγκη,

να χαμογελάσω και πάλι.

Να κρατήσω ξανά την ελπίδα,

την πραγματική ζωή να πω πως είδα’’.

Αυτός ο φόβος με σκότωσε,

την καρδιά μου την πλήγωσε,

και ένα θέλω, αθώο παιδικό,

στο μαυρό της ψυχής του περιτύλιξε.

 
‘’Μα τώρα πλέον, την αλήθεια είδα ξανά.

την αλήθεια που θέλεις και ζητάς επιτακτικά.

Η ζωή μικρή λέν πως είναι, και τα όνειρα όμορφα.

Αυτό το έζησα, το είδα, μέσα στα δυό σου τα μάτια.

Εκέινα μου έδειξαν πως η ψυχή ξεχωρίζει την αλήθεια,

ζητά τα απλά και ζει μονάχα τα δικά της παραμύθια.

Γνωμικά-στιχάκια-αποφθέγματα.

Η μάχη τελειώνει μονάχα όταν η θέληση
συναντήσει την αξία της προσπάθειας.

Όταν η θέληση συναντάει την προσπάθεια,
η αξία ανακτά την χαμένη δίψα της για δόξα.

Η ζωή αποκτά την όψη που της δίνουμε.

Αγάπη είναι αυτό, που το κάθε ψεγάδι
της ψυχής, το καλύπτει το χάδι μιας ζωής.

Εκεί που τα λόγια των άλλων σταματούν,
οι πράξεις σου πρέπει να συνεχίζουν.

Αν θες να εκτιμήσεις την ελευθερία σου,
προσπάθησε να φυλακίσεις τα ονειρά σου.

Αν η αλήθεια μου δεν σου αρκεί,
φρόντισε τουλάχιστον να μην την αμφισβητείς.

Ταξίδι ψυχής, η καλύτερη φυγή 
για μία περίοδο αναψυχής.

Της ''ιστορίας'' τα καμώματα,
τα βλέπει το παρόν και γελά.

Ο καθένας μας είναι κύριος του εαυτού του,
βασιλιάς της ψυχής του και ζητιάνος της καρδιάς του.

Η αλήθεια άλλοτε κρύβεται πίσω από λόγια,
άλλοτε πίσω από πράξεις, αλλά, πάντοτε
κρύβεται πίσω από τα βλεμματά μας.

Κάθε λογής ανάσα,
χείμαρρος στης ψυχής την άπνοια.

Τρέξε να σωθείς, να σωθείς από τον εαυτό σου.
Εκείνον που πνίγει μέσα του, όλα τα λόγια,
τις λέξεις μα και τις πράξεις τούτου του 
εκμοντερνισμένου κόσμου.

Αν τα μάτια μου ήταν δικά σου,
ίσως να ήμουν λίγο πιο όμορφος.
Αν στις πράξεις σου άνηκε ο εαυτός μου,
ίσως να ήμουν λίγο πιο δίκαιος.
Αν το τώρα ήταν το χθές, 
ίσως να άνηκα σε μιά άλλη στιγμή.
Ίσως να άνηκα στο τώρα το οποίο
είναι χτισμένο από το μέλλον σου.
Αν τα λάθη μου δεν είχα γνωρίσει,
το πλήθος του σωστού πως θα είχα εκτιμήσει;
Αν κάπου κάποτε, μην το σκεφτείς.
Νιώσε το τώρα, νιώσε την ψυχή, μπορείς.

Αυτοί οι άλλοι.

Αν το ''τώρα'' ήταν το ''χθές'', 
ίσως να άνηκα σε μιά άλλη στιγμή,
σε μία στιγμή που το αύριο με περιμένει. 

Που με περιμένει εκείνο με προσμονή και
λαχτάρα. Δεν προσμένω εγώ τον ερχομό του.
Δεν θέλω το ''τώρα'' έτσι όπως θέλουν οι άλλοι.
Δεν αγάπησα ποτέ το ''τώρα'' των άλλων. 
Είχα πάντοτε δικό μου. Δικές μου στιγμές.
Μου άνηκαν οι στιγμές μου, ήταν δικές μου.
Κουράστηκα πιά να χαραμίζω το ''εγώ'' μου 
στο σήμερα του κόσμου, στο αύριο του υπόκοσμου.
Δεν έχει χάρτη μα ούτε και πυξίδα αυτή η λογική.
Η λογική του ''ξένου'' με κούρασε πιά.
Αμάν.
Πόσο η καρδιά θα στενεύει; Πόσο θα την πιέζουν
και θα προσπαθούν να εφαρμόζουν τα ''θέλω'' τους πάνω της;
Όχι, δεν θέλω. Όχι. Δεν θέλω πιά να ανήκω στο μέλλον που μου φώναξαν.
Θέλω να ζήσω την ζωή μου, έστω και αν αυτή την ζωή την σιγοψυθιρίζω,
μου αρκεί που θα την σιγοψυθιρίζω εγώ...!